فیلم «فروشنده» ساخته اصفر فرهادی جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو در کشور آمریکا را از آن خود کرد.

 هیئت داوران پنجاه‌ودومین جشنواره فیلم «شیکاگو» که ریاست آن بر عهده «جرالدین چاپلین» بازیگر انگلیسی-آمریکایی بود، در پایان این رویداد سینمایی فیلم «سیرانوادا» به کارگردانی «کریس پویو» را به عنوان برنده جایزه هوگوی طلایی بهترین فیلم بخش رقابتی بین‌المللی معرفی کردند و جایزه ویژه هیئت داوران (هوگوی نقره‌ای) نیز به فیلم «فروشنده» ساخته اصغر فرهادی رسید.

هیات داوران جشنواره فیلم شیکاگو درباره «فروشنده» نوشتند: «فیلمی‌ که به ما نگاهی منحصر به فرد درباره مشکلات برخاسته از اتفاقی همچون تعدی جنسی و برخورد جامعه با آن می‌دهد. در عین حال، فیلم، داستانی بسیار قدرتمند و جهان‌شمول را درباره انتقام روایت می‌کند که در این فیلم به شیوه‌ای واقع‌گرایانه روایت می‌شود و یک دو راهی و سردرگمی بسیار دردناک را نمایش می‌دهد. فروشنده داستانی‌ست که شرایط انسانی را در سطوح مختلف، آشکار می‌کند.»

نکته جالب توجه اشتباه فاحش سایت جشنواره فیلم شیکاگو است که درباره علت اعطای جایزه ویژه هیئت داوران به فیلم «فروشنده» آورده است: «فروشنده» فیلمی که بینشی منحصر به فرد از مشکلات بوجود آمده از یک تجاوز جنسی و چگونگی برخورد یک جامعه عرب با آن به مخاطب ارائه می‌دهد.

فیلم «فروشنده» به کارگردانی اصغر فرهادی با کسب دو جایزه بهترین بازیگر مرد (شهاب حسینی) و بهترین فیلمنامه درخشش فوق‌العاده‌ای در جشنواره کن امسال داشت. این فیلم روایتگر داستان زن و شوهر جوانی است که در حال اجرای نمایشنامهٔ «مرگ فروشنده» هستند. این زوج پس از اجاره یک آپارتمان مشکلاتی به وجود می‌آید و رابطه میان آنها دچار چالش می‌شود.

فیلم «سیرانوادا» که امسال نماینده سینمای رومانی در جوایز اسکار است، علاوه بر کسب جایزه بهترین فیلم جشنواره شیکاگو، جایزه بهترین کارگردانی را نیز برای «کریس پویو» به ارمغان آورد.

«فروشنده» پیش از این چند جایزه دیگر از جمله بهترین فیلم بین‌المللی جشنواره مونیخ آلمان و جایزه بهترین فیلم از نگاه تماشاگران جشنواره فیلم آمستردام را نیز دریافت کرده و نماینده سینمای ایران در شاخه بهترین فیلم غیرانگلیسی جوایز اسکار است.

به گزارش ایسنا به نقل از سایت جشنواره فیلم شیکاگو، در سایر بخش‌های  جشنواره فیلم شیکاگو، جایزه هوگوی نقره‌ای بهترین بازیگر مرد جشنواره به «آدرین تیتینی» برای فیلم «فارغ‌التحصیلی» رسید و در بخش بازیگری زن نیز «ربکا هال» برای فیلم «کریستاین» به جایزه دست یافت، «کریستین مونجیو» برای فیلم «فارغ‌التحصیلی» به جایزه «پلاک نقره‌ای» بهترین فیلمنامه رسید و «کاستار فارتاز» برای فیلم «آخرین خانواده» جایزه بهترین فیلمبرداری را از آن خود کرد.

مقاله قبلینماد رسمی جام جهانی روسیه معرفی شد
مقاله بعدیمریل استریپ: حسرت بازی در آثار مارتین اسکورسیزی را دارم
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.