حمعی از هنرمندان با انتشار بیانیه‌ای تیراندازی به محیطبان‌ها را محکوم کردند.

 در این بیانیه آمده است:«خبر به شهادت رسیدن سه تن از محیط‌بان‌های کشورمان،قلبهای ما را به درد آورده است. گلوله تفنگ‌های دشمنان محیط زیست ایران هر روز سینه یکی از این حافظان و عاشقان طبیعت را می‌شکافد. ما هنوز در ترس و بیم از دست رفتن توان راه رفتن محیطبان خوب مان علی آرامش فر بودیم که هنوز از بستر جراحت سخت گلوله‌های شکارچی غیرمجازبرنخواسته است که اخبار شهادت پرویز هرمزی، محمد دهقانی و منوچهر شجاعی،این عزیزان از جان گذشته،ما را به غم و ماتم برد.درخواست اجرای اشد مجازات برای این سنگدلانِ بی رحم حق است ولی آیا مجازات این افراد ، محیط‌بانان مان را به ما باز می‌گرداند؟!

همه میدانیم پاسخ چیست. باید به این کشتار پایان داد. باید از حامیان این مرز و بوم دفاع کرد. جامعه هنرمندان حامی محیط زیست و گروه هنر احترام به محیط زیست خواستار استقرار قوانین بازدارنده و حمایت بی‌قید و شرط از تمام محیطبانان ایرانی هستند.

ما خواستاریم تا سلاح‌ها جمع آوری شوند، ما خواستاریم که امکانات،حقوق مکفی و نفرات بیشتری در اختیار یگان حفاظت محیط زیست قرار گیرد و ما خواستاریم تا قوانین، حامی محیط‌بانان شوند.

متاسفانه طی این سالها ثابت شد که تملک سلاح حتی سلاحهای مجوزدار، خطری جدی به وجود آورده است. در زمانی که حیات وحش ایران دیگر تاب توان یورش شکارچیان را ندارد، در زمانی که سازمان حفاظت محیط زیست در هراس نابودی کامل نسل‌های جانوری و گونههای کمیاب کشورمان با عدم صدور مجوز شکار، تلاش میکند جای نفسی برای طبیعت ایران باز کند، در اختیار داشتن بیش از یک میلیون سلاح شکاری مجوزدار و سلاح های بیشمار فاقد مجوز در دست مردم را به چه معنا باید قلمداد کرد؟!

جامعه هنری ضمن اینکه پشتیبانی خود را از تمام محیطبان‌ها اعلام می دارد  نه تنها خواستار برخورد سختگیرانة قانونی با متخلفان و قاتلان شهدای محیط‌بان است بلکه به قوت از جمع آوری و ممنوعیت حمل سلاح حمایت میکند و اعلام میدارد که باید به این تجارت مرگ پایان داد.»

 به گزارش ایسنا؛ میترا حجار، رویا تیموریان، بهزاد فراهانی،رسول نجفیان، پرویز پورحسینی، رضا بابک ، خسرو معصومی ، سیروس الوند،امین تارخ، مائده طهماسبی ، فرهاد آییش، هانیه توسلی، پریناز ایزدیار، کتی جهانگیری،خسرو شهراز، پانته آ پناهیها ، عباس جهانگیریان ، پرستو صالحی، نفیسه روشن، آرام جعفری، هانا کامکار، سروین رفیعنیا ، رضا پاپی ، رامین ناصرنصیر ، شبنم فرشادجو،  محمد ساربان ، فلور نظری، پریسا شمس ، پوریا رحیمیان ، کاظم هژیرآزاد و مهنوش شیخی، صنم کاظمی، افروز فروزند، علی دادرس، شعله شریعتی از گروه هنرمندان فیلمنامه نویس، بزرگمهر حسین پور- گرافیست و کاریکاتوریست ، از جمله هنرمندان امضاکننده این بیانیه می باشند.

مقاله قبلیواکنش هدیه تهرانی به درگذشت محیط بان شجاع
مقاله بعدیمحمد ارزنده هشتمین المپیکی دوومیدانی ایران
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.