رابرت دنیرو اعلام کرد که سرانجام پروژه «شنیدم خانه ها را رنگ می کنی» به تولید می رسد.

 این درام جنایی پس از سال ها همکاری دوباره دنیرو با مارتین اسکورسیزی ( راننده تاکسی، رفقای خوب، گاو خشمگین) خواهد بود.

 دنیرو اعلام کرد که سال آینده فیلمبرداری آغاز خواهد شد. مدت هاست که زمزمه تولید «ایرلندی:خانه ها را رنگ می کنی» شنیده می شود و حال قرار است آل پاچینو، جو پشی و رابرت دنیرو در این فیلم نقش آفرینی کنند.

داستان «شنیدم خانه ها را رنگ می کنی» برگرفته از کتابی به همین نام نوشته چارلز براندت درباره بزرگترین جنایتکار وضارب تاریخ است.

نام فیلم معنی ساده ای دارد: «رنگ کردن خانه یعنی به قتل رساندن. رنگ هم همان خونی است که روی در و دیوار پاشیده می شود.»

دنیرو نقش جنایتکار بدنام فرانک شیران/ایرلندی را ایفا خواهد کرد.

ظرف پنج سال مصاحبه ای که فرانک شیران با نویسنده کتاب انجام داد اعتراف کرد که بیش از بیست و پنج نفر را برای دوستش و رئیس جنایتکاران جیمی هوفا کشت.

به گزارش مهر و به نقل از ایندیپندنت، دنیرو پیشتر گفته بود که به شدت منتظر ساخته شدن این فیلم است. شاید حتی بیشتر از فیلم جدیدش «کارآموز» که در حال حاضر بر پرده سینماها است.

www.cinemablend.com

مقاله قبلیتصاویر مانور زنان آتش‌نشان
مقاله بعدی«راه رفتن» روی طناب بین برج‌‌های دوقلو
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.