فرزند مرحوم کاووس سیدامامی که مادرش (مریم ممبینی) به دلیل فشار عصبی چند ماه گذشته به بیمارستان منتقل شده است گفت: «مادرم سه روز به دلیل فشار عصبی و روحی که ناشی از تنهایی، افسردگی و استرس بوده در بیمارستان پارس بستری بود و امروز صبح از بیمارستان مرخص شد. اما همچنان این سوال برای ما باقی مانده که چرا پاسپورتش به او برگردانده نمی‌شود تا از کشور خارج شود و پیش بچه‌هایش بیاید. تنها چیزی که می‌تواند او را در این روزها آرام کند، بودن در کنار فرزندانش است.»

مهران سیدامامی در ادامه گفت: «خارج از مساله جناح و عقیده سیاسی باید به فکر یک مادر بود و من نمی‌دانم تا چه حد می‌توانند به یک مادر به این شکل فشار بیاورند.»

مهران سیدامامی با اظهار اینکه هنوز مساله ممنوع الخروجی او حل نشده گفت: «چندین بار وکلای ما پیگیری کردند اما تاکنون هیچ جواب مشخصی نگرفتند و ما نمی‌دانیم اساسا به چه دلیل مادرم ممنوع الخروج شده است. متاسفانه به جای اینکه مسوولان پاسخگو فوت پدرم و ممنوع الخروجی مادرم باشند ما باید دائما پیگیری کنیم و در مقابل جواب‌های بی‌پایه و اساس و گنگ می‌شنویم.»

مهران سیدامامی با تاکید بر اینکه هنوز کمیته چهار نفره‌ حسن روحانی که برای پیگیری مساله فوت کاووس سیدامامی تشکیل داده به نتیجه‌ای نرسیده است گفت: «آقای محمود علوی یکی از اعضای این کمیته نظرش را اعلام کرد که فعالان محیط زیست جاسوس نیستند. آقای محمود صادقی هم نظر او را عینا در توییترش آورد. خانم جنیدی یکی دیگر از اعضای کمیته هم مدتی پیش با مادرم در حد دردل و حرف ملاقات داشته است. با این حال به هیچ نتیجه‌ای تاکنون ختم نشده و از سوی دیگر خبرگزاری‌هایی مانند تسنیم و فارس مرتب تهمت‌ می‌زنند و دروغ‌های زیادی به فعالان محیط زیست نسبت می‌دهند. این فضا ناعادلانه‌ است.»

صبح ۱۷ اسفند ماه، ماموران کنترل پاسپورت فرودگاه امام خمینی، از خروج مریم ممبینی، همسر مرحوم کاووس سیدامامی از کشور جلوگیری کردند. او همراه با دو پسر خود عازم کشور کانادا بود که پاسپورتش ضبط و به او اعلام شد ممنوع الخروج است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از کمپین حقوق بشر در ایران؛کریستیا فریلند، وزیر خارجه کانادا، در واکنش به جلوگیری از خروج همسر کاووس سیدامامی از ایران در توییتر خود نوشت: «مایه انزجار است که به مریم ممبینی، همسر کاووس سید امامی، اجازه خروج از ایران داده نشده است. ما خواستار آن هستیم که او بهعنوان یک کانادایی از آزادی بازگشت به خانه برخوردار باشد.»

مقاله قبلیدایناسورها چطور روی تخم‌هایشان می‌خوابیدند که نمی‌شکست؟
مقاله بعدیحساب بانکی ایرانیان بلوکه شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.