خانه اخبار همسر محمد صدیق کبودوند زندانی عقیدتی: هشت سال زندان، یک بار مرخصی،...

همسر محمد صدیق کبودوند زندانی عقیدتی: هشت سال زندان، یک بار مرخصی، محروم از عفو مشروط

0
166

همسر محمد صدیق کبودوند، زندانی عقیدتی که از سال ۱۳۸۶ در زندان اوین به سر می برد گفت به این زندانی علیرغم درخواست های متعدد مرخصی نوروزی داده نشد و همچنین دفتر دادستانی تاکنون به درخواست های مکرر او برای عفو مشروط با توجه به اینکه بیش از نیمی از حکمش را گذارنده نیز پاسخی نداده است.

پریناز باغبان حسنی با اظهار اینکه از شش ماه پیش این زندانی مرتب درخواست مرخصی داده  گفت: «از شش ماه پیش هر ماه آقای کبودوند درخواست مرخصی می نوشت اما من هر بار برای پیگیری به دفتر دادستانی می رفتم مسولی به من می گفت که دادستان با مرخصی او موافقت نکرده است اما به این سوال که چرا دادستان موافقت نکرده هیچ پاسخی ندادند.»

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران؛ همسر محمد صدیق کبودند با اشاره به اینکه همسرش بیش از نیمی از ۱۱ سال دوران حکمش را گذارنده گفت: «طبق گفته وکلا، طبق قانون همسرم چون بیش از دو سوم حکمش را گذرانده شامل عفو مشروط می شود. محمد درخواست عفو مشروط را مدت ها پیش داده اما به این درخواست تاکنون هیچ توجهی نشده است. او هشت سال در زندان است اما نه به او مرخصی تعلق می گیرد و نه حتی درخواست عفو مشروطش بررسی می شود.»

محمد صدیق کبودوند، دبیر سازمان حقوق بشر کردستان و مدیر مسول نشریه «پیام مردم» در سال ۱۳۸۶ بازداشت شد و به اتهام نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی از طریق تشکیل سازمان حقوق بشر کردستان و فعاللیت در آن به ۱۱ سال حبس محکوم شد.

خانم باغبان حسنی گفت: «من به بهانه عید نوروز نامه ای به دادستان تهران نوشتم که همسرم طی هشت سالی که در زندان است فقط یکبار برای چند روز به مرخصی آمده در حالیکه مرخصی حق هر زندانی است اما طبق معمول به این نامه من هم جوابی داده نشد.»

محمد صدیق کبودوند، مدیر مسول نشریه «پیام مردم» در دوران حبسش از حقوق عادی یک زندانی مانند مرخصی، درمان پزشکی مناسب و به هنگام و ملاقات حضوری محروم بوده است. او یکبار در شهریور ماه ۱۳۹۱به دلیل آنکه مسولان با درخواست های متعدد او برای مرخصی موافقت نکرده بودند، دست به اعتصاب غذا(تر) به مدت ۶۰ روز زد. در آن زمان او نیاز به مرخصی برای عیادت فرزندش که مبتلا به سرطان بود، داشت.

پریناز باغبان حسنی در خصوص وضعیت جسمی این زندانی به کمپین گفت: «محمد از بیماری گوارشی و کلیه که در اثر اعتصاب غذای طولانی دچار شده بود در رنج است. ما در آن دوره درخواست های متعددی دادیم که او را برای معالجه به بیمارستان بفرستند اما موافقت نشد و او را برای معاینه به بیرون نفرستادند. از آن موقع هر از چندگاهی که دردش زیاد می شود به بهداری زندان می رود و مسکن می گیرد. با مسکن دردش ساکت می شود. همین.»

محمد صدیق کبودوند از سال ۱۳۸۲ نشریه “پیام مردم” را به دو زبان کردی و فارسی در تهران و استان های کردنشین منتشر می کرد. و در فروردین ۱۳۸۴ “سازمان حقوق بشرکردستان” را تشکیل داد. او در مراسم سال ۲۰۰۹ “جوایز مطبوعات بریتانیا” به عنوان “روزنامه‌نگار بین‌المللی سال” برگزیده شد و در زمستان سال ۱۳۸۷ نیز جایزه “هلمن–همت” سازمان دیده‌بان حقوق بشر به او داده شد.

مقاله قبلی«قلب اتمی» ایرانی در بوئنوس آیرس می‌تپد
مقاله بعدیدر به دار کشیدن انسان های بی گناه، درخت گردو مقصر نیست!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.