رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، اعلام کرد جمهوری اسلامی همچنان ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم با غنای ۶۰ درصد در اختیار دارد؛ غنایی که تنها کمی پایین‌تر از سطح تسلیحاتی است و ظرفیت تأمین مواد لازم برای تولید حدود ۱۰ بمب اتمی را دارد.

در مصاحبه با روزنامه سوئیسی «Le Temps» (۲۲ اکتبر / ۳۰ مهر)، گروسی تأکید کرد آژانس هیچ مدرکی دال بر قصد جمهوری اسلامی برای ساخت سلاح هسته‌ای نیافته، اما برای اطمینان باید بازرسی‌های مستمر و دقیق از سایت‌های هسته‌ای این کشور انجام شود. او افزود با وجود آسیب‌های جدی وارد شده به تأسیسات اصفهان، نطنز و فردو پس از حملات آمریکا و اسرائیل، زیرساخت‌های فنی و دانش تخصصی هسته‌ای جمهوری اسلامی از بین نرفته است.

گروسی گفت بازرسی‌های آژانس پس از افزایش تنش‌ها به‌صورت محدود و تحت کنترل جمهوری اسلامی ادامه یافته و از تصمیم تهران برای باقی ماندن در پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) استقبال کرد. او همچنین اعلام کرد تماس‌های دیپلماتیک منظم خود را با عباس عراقچی، معاون وزیر خارجه جمهوری اسلامی، حفظ کرده است و محدودیت‌های بازرسی را ناشی از «نگرانی‌های امنیتی قابل درک» دانست، اما هشدار داد در صورت شکست تلاش‌های دیپلماتیک «گزینه استفاده از زور دوباره مطرح شود.»

منابع:
-گفت‌وگوی رافائل گروسی با روزنامه Le Temps، 22 اکتبر 2025 (۳۰ مهر ۱۴۰۴)
-گزارش‌ها و بیانیه‌های رسمی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) درباره بازرسی‌ها و ذخایر اورانیوم جمهوری اسلامی
-اپک تایمز

مقاله قبلیجمهوری اسلامی با سرعت در حال بازسازی سایت مشکوک هسته‌ای پارچین است
مقاله بعدیمردمی که از تاریخ عبرت نمی‌گیرند!؟
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.