حسن روحانی، امروز بار دیگر نسبت به حملۀ نظامی قدرت های غربی علیه رژیم بشار اسد هشدار داد و خواستار حل بحران سوریه از طرق سیاسی و گفتگو شد.

رییس جمهور جمهوری اسلامی که سخنانش را به مناسبت رژۀ نیروهای مسلح جمهوری اسلامی در جنوب تهران ایراد می کرد خطاب به آمریکا و متحدانش گفت که آغازگر جنگی جدید در منطقه نباشند. زیرا، به گفتۀ او، نمی توان آتش جنگ را با جنگ خاموش کرد.

به گزارش خبرنامه ملّی ایرانیان از خبرگزاری فرانسه، وی بار دیگر ابراز امیدواری کرد که مخالفان بشار اسد از طریق گفتگو با رژیم سوریه به جنگ داخلی و بحران در این کشور خاتمه بدهند.

پنجشنبه گذشته حسن روحانی با چاپ مطلبی در نشریۀ آمریکایی “واشنگتن پست” آمادگی دولتش را برای تسهیل گفتگو میان حکومت سوریه و مخالفانش اعلام کرد. این پیشنهاد بلافاصله با مخالفت احزاب اپوزیسیون سوریه و دولت فرانسه روبرو شد که با استناد به پشتیبانی نظامی سپاه پاسداران ایران از رژیم بشار اسد و مشارکت آن در سرکوب ناراضیان سوریه پیشنهاد حسن روحانی را فاقد هر نوع اعتبار دانسته و رد کردند.

هفتۀ آینده بحران سوریه در کانون مباحث مجمع عمومی سازمان ملل خواهد بود. به همین مناسبت بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل، چهارشنبه با وزرای امور خارجۀ پنج عضو دائم شورای امنیت ملاقات خواهد کرد و سپس شنبه آینده برای تعیین تاریخ “کنفرانس صلح در سوریه” به طور جداگانه با جان کری و سرگئی لاوروف، وزرای امور خارجۀ آمریکا و روسیه، دیدار و گفتگو خواهد نمود.

در سخنان امروزش در تهران، حسن روحانی بار دیگر اسرائیل را به دلیل زرادخانۀ اتمی و بمب های شیمیایی اش تهدید حقیقی برای کل منطقه دانست و مدعی شد که جمهوری اسلامی ایران تهدیدی علیه کشورهای همسایه و منطقه نیست.

حسن روحانی در سخنانش بار دیگر از قدرت های غربی خواست که حقوق اتمی ایران از جمله حق غنی سازی اورانیوم از سوی این کشور را در داخل خاک خود و در چارچوب قوانین بین المللی به رسمیت بشناسند.

او حق غنی سازی اورانیوم از سوی ایران را کانون مباحثاتش با قدرت های جهانی در حاشیۀ نشست مجمع عمومی سازمان ملل دانست. حسن روحانی سپس گفت که در صورت موافقت قدرت های غربی با این حق، جمهوری اسلامی ایران نیز حاضر به همکاری با قدرت های غربی برای حل مسائل منطقه و حتا جهان است.

قرار است فردا حسن روحانی برای شرکت در نشست مجمع عمومی سازمان ملل عازم نیویورک شود. به همین مناسبت او با همتای فرانسوی اش، فرانسوا اولاند، نیز دیدار و گفتگوی جداگانه ای انجام خواهد داد.

محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجۀ ایران، که هم اکنون در نیویورک به سر می برد قرار است با همتایان فرانسوی و انگلیسی اش و همچنین با کاترین آشتون، نمایندۀ سیاست خارجی اتحادیۀ اروپا، دیدار و گفتگو کند. هدف از این ملاقات ها ازسرگیری مذاکرات جدید با شش قدرت جهانی بر سر برنامۀ اتمی ایران است.

حسن روحانی در اظهارات امروزش تهدیدهای نظامی باراک اوباما علیه برنامۀ اتمی ایران را مورد سرزنش قرار داد و گفت که نمی توان به طور همزمان هم تهدید نظامی کرد و هم خواستار حل مشکلات از طریق گفتگو شد. رییس جمهوری ایران تأکید نمود که حکومت اسلامی ایران با قدرت و عزمی راسخ هر اقدام نظامی را علیه خود پاسخ خواهد داد. نیروهای مسلح جمهوری اسلامی در رژۀ امروز خود سی موشک بالستیکی “سجیل” و “قادر” را با بُرد دو هزار کیلومتر به نمایش گذاشتند.

مقاله قبلی“خلیج فارس” در اسناد تاریخی فیفا؛ به همراه تصاویر
مقاله بعدیساخت روبات مار شکل برای تصویربرداری از داخل بدن
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.