تحرکات نظامی مشکوک در پایگاه هوایی فرفورد بریتانیا و واکنش‌های دیپلماتیک پس از آن، بار دیگر الگوی رفتاری جمهوری اسلامی را آشکار کرده است: تهدید علنی به اهداف نظامی خارجی، و سپس انکار و وارونه‌جلوه‌دادن واقعیت در سطح دیپلماتیک.

سکوت معنادار پنتاگون

سخنگوی نیروی هوایی آمریکا در اروپا، در پاسخ به پرسش درباره خروج بمب‌افکن‌های B-1 از بریتانیا و ارتباط احتمالی آن با یک حادثه امنیتی در پایگاه ویرفورد، گفت به دلیل ملاحظات امنیتی مربوط به عملیات، اطلاعات بیشتری ارائه نمی‌شود و این تحرکات را صرفاً در چارچوب مأموریت‌های استقرار و عبور توصیف کرد. چنین کلی‌گویی محتاطانه‌ای از دستگاه نظامی آمریکا، به‌خودی‌خود نشانه‌ای است از جدی بودن تهدیدی که پشت این جابه‌جایی پنهان شده است.

روبیو: جمهوری اسلامی آشکارا تهدید به هدف قرار دادن منافع آمریکا کرده

مارکو روبیو با صراحتی غیرقابل‌انکار، ماهیت تهدید را این‌گونه توصیف کرد: «در جهان با عناصری سروکار داریم ــ و برای نمونه در مورد جمهوری اسلامی ــ که آشکارا تهدید کرده‌اند منافع آمریکا را در سراسر جهان هدف قرار دهند.» این اظهارنظر، نه یک تحلیل یا گمانه‌زنی رسانه‌ای، بلکه اعلام رسمی وزیر خارجه آمریکا است که جمهوری اسلامی را به‌طور مستقیم و بدون ابهام، منبع تهدید علیه منافع یک کشور دیگر معرفی می‌کند.

روبیو ضمن تشکر از مقام‌های بریتانیایی برای همکاری، به نکته‌ای حساس نیز اشاره کرد: گزارش‌ها درباره آزادی برخی از افراد تحت تحقیق با قرار وثیقه پلیس، موجب نگرانی بسیاری شده است. این جمله به‌روشنی بر ضعف یا کوتاهی احتمالی در برخورد قضایی با عناصر مرتبط با این تهدیدات اشاره دارد؛ نگرانی‌ای که به‌هیچ‌وجه بی‌پایه نیست.

عراقچی: انکار به‌جای پاسخ‌گویی

واکنش عباس عراقچی، وزیر خارجه جمهوری اسلامی، نه رد مستند یک اتهام، بلکه نمونه‌ای کلاسیک از وارونه‌جلوه‌دادن واقعیت بود. عراقچی در پستی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت آزاد کردن «تروریست‌های ادعایی» که برای دولت‌های خارجی کار می‌کنند، «خود گویای همه‌چیز است» و مدعی شد «شما به آدرس اشتباهی رفته‌اید». این پاسخ، به‌جای ارائه هرگونه توضیح درباره تهدیدهای مستقیم سپاه پاسداران علیه پایگاه‌های نظامی بریتانیا، تلاشی است برای منحرف کردن افکار عمومی از اصل ماجرا به‌سوی اتهام‌زنی متقابل؛ تاکتیکی آشنا در ادبیات دیپلماتیک جمهوری اسلامی که هر بار جای واقعیت را با بازی با کلمات پر می‌کند.

سپاه پاسداران: تهدید نه در خفا، بلکه در روز روشن

آنچه ادعای عراقچی را به‌کلی بی‌اعتبار می‌کند، اعتراف پیشین خود نهادهای نظامی جمهوری اسلامی است. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در ماه ژوئیه اعلام کرده بود پایگاه فرفورد یکی از چند پایگاه هوایی در بریتانیاست که «اهداف مشروع» محسوب می‌شوند. این یعنی تهدید علیه یک پایگاه نظامی در خاک یک کشور عضو ناتو، نه توهمی غربی یا تبلیغات رسانه‌ای، بلکه اعلامیه رسمی و مکتوب یکی از ارکان نظامی حاکمیت جمهوری اسلامی بوده است.

یک الگوی تکراری: تهدید علنی، سپس انکار رسمی

آنچه از کنار هم قرار گرفتن این اظهارات برمی‌آید، تصویری روشن از رفتار سیستماتیک جمهوری اسلامی در عرصه بین‌المللی است: نهادهای نظامی حاکمیت علناً تهدید به حمله به تأسیسات نظامی کشورهای دیگر می‌کنند، و وقتی طرف مقابل به این تهدید واکنش نشان می‌دهد یا اقدامات احتیاطی انجام می‌دهد، دستگاه دیپلماسی رسمی با وقاحت تمام، اصل ماجرا را انکار و اتهام را متوجه دیگران می‌کند. این الگو، فارغ از نتیجه نهایی ماجرا در فرفورد، به‌تنهایی کافی است تا اعتبار بین‌المللی جمهوری اسلامی را به‌عنوان بازیگری قابل‌اعتماد در دیپلماسی جهانی، بیش از پیش زیر سؤال ببرد.

منابع:
– سخنگوی نیروی هوایی آمریکا در اروپا
– مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا
– عباس عراقچی، وزیر خارجه جمهوری اسلامی (شبکه ایکس)
– بیانیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (ژوئیه)

مقاله قبلیزمین‌گیر شدن وزارت نفت: استعفایی که نشانه فروپاشی اقتصادی یک نظام محاصره‌شده است
مقاله بعدیزنگ خطر کمپ دیوید: چرا آخرین باری که این جمع در این‌جا نشستند، جنگ آغاز شد؟
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.