تقریبا تمام پناهجویانی که درخواست پناهندگی‌شان در آلمان رد می‌شود، به دادگاه شکایت می‌برند. تا کنون درخواست نیمی از آنها دراین مرحله‌ی قضایی پذیرفته شده است. دولت آلمان از احکام دادگاه در این زمینه ناخشنود است.

 دادگاه‌های آلمان تقریبا نیمی از درخواست‌های پناهندگی که از سوی اداره مهاجرت رد شده‌اند را می‌پذیرد. در این رابطه روزنامه آلمانی “زوددویچه” به آمار ۹ ماه اول سال ۲۰۱۷ استناد کرده است. دولت آلمان این آمار را در پی درخواست یکی از نمایندگان حزب چپ‌ها در پارلمان، در اختیار او قرار داده است.

حدود ۴۴ درصد پرونده‌های پناهندگی که در دادگاه‌های اداری آلمان بررسی می‌شوند، پس از رسیدگی قضایی به سود پناهجویان خاتمه می‌یابند. دادگاه در احکام خود یا آنها را به عنوان پناهنده طبق قوانین آلمان به رسمیت می‌شناسد و یا بر اساس کنوانسیون ژنو آنها را می‌پذیرد.

بر اساس این آمار، در روند رسیدگی دادگاه‌ها سوری‌ها با ۶۹ درصد و افغان‌ها با ۶۱ درصد از پرونده‌های قضایی، شانس موفقیت بیشتری نسبت به دیگر ملیت‌ها دارند.

این روزنامه می‌افزاید که در صورت موفقیت این پناهجویان در دادگاه، اداره فدرال در امور مهاجرت و پناهندگی به طور منظم علیه این احکام دادگاه اعتراض کرده و درخواست تجدیدنظر می‌کند. اغلب اداره مهاجرت در مرحله بالاتر قضایی موفق به لغو حکم قبولی دادگاه اداری می‌شود.

در این رابطه موقعیت الحاق اعضای خانواده از اهمیت برخوردار است: اعضای خانواده‌ی پناهجویانی که به آنها حق پناهندگی بر اساس قوانین آلمان تعلق گرفته است، می‌توانند به آنها بپیوندند و ملحق شوند، این در حالی است که پناهجویانی که به آنها بر اساس کنوانسیون ژنو (حفاظت در برابر خطر جانی) پناهندگی داده می‌شود، اجازه الحاق اعضای خانواده خود را ندارند.

بر اساس گزارش سال ۲۰۱۷، شمار شکایت‌ها علیه تصمیم اداره امور مهاجرت نسبت به سال پیش از آن دو برابر شده است. تا پایان سپتامبر ۲۰۱۷ حدود ۲۷۳ هزار مورد شکایت به دادگاه‌های اداری رسیده است.

به گزارش دویچه وله؛ در این فاصله زمانی شمار احکام دادگاه‌های اداری نیز تقریبا دو برابر شده است. در ۹ ماه اول سال ۲۰۱۷ حدود ۱۰۰ هزار حکم صادر شده است.

مقاله قبلیدر اصفهان باز هم مانعِ حضور بانوان موزیسین روی صحنه شدند
مقاله بعدیکشف دایناسوری به اندازه بوقلمون در استرالیا
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.