کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران مطلع شده است که جیسون رضاییان و یگانه صالحی، دو خبرنگاری که شب ۳۱ تیرماه در تهران دستگیر شده اند، در یک خانه امن نگهداری می شوند و غیر از یک تماس تلفنی کوتاه یک روز پس از بازداشت، با خانواده خود هیچ تماسی نداشته اند.

پیشتر کمپین از اینکه نام افراد بازداشت شده اخیر در دفتر هیچ یک از زندان ها و همچنین نهادهای قضایی ثبت نشده است خبر داده بود. علاوه بر آقای رضاییان و همسرش، یک عکاس و همسر او نیز در همان شب دستگیر شده بودند، که همسر این عکاس در آخرین دقایق روز دوشنبه آزاد شده است.

کمپین مطلع شده است که وضع روحی این فرد؛ بسیار نامناسب بوده و از زمان آزاد شدن خود را از دیگران منزوی کرده است. به علاوه عکاس دستگیر شده نیز طی روزهای گذشته در وضعیت نامطلوب روحی با خانواده خود یک تماس تلفنی داشته است اما اطلاعاتی در خصوص این که توسط چه نهادی دستگیر شده اند و یا در کجا نگهداری می شوند و یا اینکه با چه اتهاماتی مواجه هستند ارائه نکرده است.

بازداشت جیسون رضاییان و یگانه صالحی در صورتی انجام شده که آنها مجوز کار به عنوان خبرنگار را از سوی دو نشریه واشینگتن پست و روزنامه نشنال امارات داشته اند.

براساس گفت‌وگوهای کمپین با منابع موثق، مقامات عالی رتبه نظام در هر سه قوه مجریه، مقننه و قضاییه تا روز سه شنبه از جزییات این بازداشت ها بی اطلاع بوده اند. دادستان کل کشور غلامحسین محسنی اژهای نیز در پاسخ به خبرنگاران درباره آخرین وضعیت خبرنگاران بازداشت شده در روز ۲۵ جولای گفته بود که درباره این پرونده اطلاعی ندارد: « باید اجازه دهید زمان همه چیز را مشخص کند.»

روز گذشته مادرجیسون رضاییان با انتشار ویدیویی از مقامات ایرانی خواست که پسر و عروسش را آزاد کنند. او گفت که جیسون رضاییان از بیماری فشار خون رنج می برد و دستگیری و بازداشت او می تواند وضعیت سلامتش را به خطر بیاندازد.

در سالهای گذشته در صورت ناخشنودی مقامات ایرانی از پوشش خبرهای ایران توسط خبرنگاران خارجی مقیم تهران، مجوز آنها باطل و از آنها خواسته می شد که ایران را در فاصله زمانی محدودی ترک کنند. اما دستگیری خبرنگارانی که با مجوز وزارت ارشاد و تایید نهادهای امنیتی در ایران فعالیت می کنند علیرغم مسبوق به سابقه بودن، چندان رایج نیست.

مقاله قبلیارسال درخواست استرداد شکایت دراویش زندانی به دادسرای رسیدگی به جرائم کارکنان دولت
مقاله بعدیعذرخواهی سازندگان لاک‌پشت‌های نینجا برای یادآوری یازده سپتامبر
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.