جوایز یازدهمین دوره مراسم آسیاپاسیفیک به برگزیدگان این رویداد سینمایی اهدا شد و سهم سینمای ایران جایزه ویژه نوید محمدزاده بازیگر فیلم «بدون تاریخ، بدون امضا»‌ بود.

مراسم اهدای جوایز آسیاپاسیفیک به وقت تهران ظهر روز پنجشنبه دوم آذرماه برگزار شد.

مراسم با یاد عباس کیارستمی شروع شد و سپس از تمام نامزدهای جوایز در تمام رشته‌ها دعوت شد روی صحنه حاضر شوند.

جک تامسون مراسم را با نقل قولی از کیارستمی با این مضمون آغاز کرد: «برای جهانی شدن باید ریشه در فرهنگ خود داشته باشید.» او در ادامه گفت: «هنرمندانی که امشب مورد تقدیر قرار می‌گیرند بخش مهمی از فرهنگ خودشان هستند.»

اسامی برگزیدگان این دوره از جوایز آسیاپاسیفیک به این شرح است:

جایزه بهترین فیلم یازدهمین دوره جوایز آسیا پاسیفیک به فیلم «سرزمین عزیز» به کارگردانی وارویک تورنتون از کشور استرالیا اهدا شد.

فیلم «مادر ترسناک» به کارگردانی آنا اوروشادزه از کشور گرجستان جایزه بزرگ هیات داوران را از آن خود کرد و ناتا موروانیدزه برای بازی در این فیلم جایزه بهترین بازیگر زن را دریافت کرد.

در شاخه بهترین بازیگر مرد نوید محمدزاده برای بازی در «بدون تاریخ بدون امضا» شایسته تقدیر شناخته شد و جایزه‌ای ویژه گرفت اما جایزه اصلی این بخش برای بازی در فیلم «نیوتون» به راجکومار رائو از کشور هندوستان اهدا شد.

آندره زویاگینتسف فیلمساز سرشناس روس جایزه بهترین کارگردانی را برای فیلم «بی عشق» از آن خود کرد. «بی عشق» نماینده روسیه در نودمین دوره اسکار است.

جایزه بهترین فیلمنامه این دوره از جوایز آسیاپاسیفیک برای نوشتن فیلمنامه «نیوتن» به مایانک تیواری و آمیت وی ماسورکار از کشور هندوستان اهدا شد.

ایلگار نجف از آذربایجان با فیلم «باغ انار» جایزه سینمای جوان آسیا پاسیفیک را از آن خود کرد. این فیلم نماینده آذربایجان در نودمین دوره اسکار است.

همچنین انیمیشن کانادایی «اسب‌های پنجره» با صداپیشگی پیمان معادی جایزه بهترین انیمیشن بلند را دریافت کرد.

جایزه بهترین فیلم بلند جوانان به فیلم «پیدا و ناپیدا» از کشور اندونزی اهدا شد. «اسکی باز» در این بخش شانس دریافت جایزه داشت.

جایزه بهترین مستند بلند به فیلم «آخرین مرد در حلب» اهدا شد. در بخش مستند بلند از فیلم «کیم داتکام: در دام» به شکل ویژه تقدیر شد.

جایزه فیاپف برای دستاورد برجسته در عرصه سینما نیز به بیانکا دل‌بوئنا از فیلیپین اهدا شد.

به گزارش خبرآنلاین، جایزه مراسم آسیاپاسیفیک سومین جایزه‌ای بود که نوید محمدزاده برای بازی در «بدون تاریخ، بدون امضا» اهدا شد. او پیش از این جایزه معتبر بخش افق‌های جشنواره ونیز و جایزه جشنواره براتیسلاوا را دریافت کرده بود.

مقاله قبلینوید محمدزاده جایزه‌اش را به زلزله‌زدگان تقدیم کرد
مقاله بعدیپرونده سازی صدا و سیمای جمهوری اسلامی در آستانه دادگاه جدید نازنین زاغری
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.