زهره طیب زاده نماینده مجلس مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه ممکن است برخی از مطالب چت توسط نرم‌ا فزار ” وی چت” و ” تانگو” شنود شود، گفت: ”لازم است که دولت در زمینه آگاهی خانواده‌ها اقدام کند تا امنیت اجتماعی و اخلاقی برای خانواده‌ها ایجاد شود.”

زهره طبیب‌زاده، در خصوص شبکه‌های اجتماعی جدید مانند” وی چت” و ” تانگو” اظهار داشت: ”یکی از عوارض و آثار منفی فضای مجازی، روابط نامناسب اخلاقی بین دختر و پسر است که این شبکه و نرم‌افزار‌های جدید مانند ” وی چت” و ” تانگو” آسیب‌های جبران‌ ناپذیری برای نوجوانان و جوانان به همراه دارد.”

تسنیم گزارش داد؛ این نماینده مجلس شورای اسلامی با اشاره به اینکه دختر و پسر در فضای مجازی حرمت‌ها را شکسته و مسائل خصوصی خود و خانواده‌شان را برای دیگران به اشتراک و در معرض نمایش می‌گذارند، افزود: ”گاهی اوقاف به دلیل اینکه عکس دختران در این شبکه به نمایش گذاشته می‌شود برخی افراد سوء استفاده کرده و برای اخاذی از آن فرد به عنوان ابزار استفاده می‌کنند، بنابراین، این شبکه‌ها آثار منفی بسیاری را به دنبال دارد.”

مقاله قبلیژولیت بینوش و کوجی فوکادا برندگان جشنواره استونی شدند
مقاله بعدیباهنر: موسوی و کروبی جنایت و ظلم کرده اند و حاضر نیستند بگویند اشتباه کرده اند
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده