نلسون ماندلا، رهبر مبارزات ضدتبعیض‌نژادی و نخستین رئیس جمهوری سیاه‌پوست آفریقای جنوبی در ۹۵ سالگی درگذشت.

خبر مرگ آقای ماندلا را جی‌کوب زوما، رئیس جمهوری آفریقای جنوبی به اطلاع عموم رساند.

به گزارش رادیو اروپای آزاد، نلسون ماندلا پس از ماه‌ها بیماری حاد و بستری بودن بدلیل عفونت ریوی در در ساعت هشت و چهل دقیقه شب به وقت محلی، در خانه و در کنار خانواده‌‌اش در ژوهانسبورگ، پایتخت آفریقای جنوبی، ازدنیا رفت.

مرگ نخستین رئیس جمهوری آفریقای جنوبی که با آراء همه نژادهای آن کشور، به طور دموکراتیک انتخاب شد، موجی از احترام بی‌سابقه نسبت به رهبر سابق یک کشور را در سرتاسر جهان بوجود آورد.

در اقدامی نادر برای ادای احترام به رهبر یک کشور خارجی، به دستور باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا، پرچم ایالات متحده در سرتاسر خاک این کشور و در سفارتخانه‌های آمریکا تا روز دوشنبه در بزرگداشت نلسون ماندلا به حالت نیم‌افراشته در خواهد آمد.

همراه با بیش از یکصد رهبر کنونی و سابق کشورهای جهان از آمریکای لاتین تا آفریقا، اروپا و آسیا، بانی کی مون، دبیر کل سازمان ملل، در پیامی گفت “بسیاری در دنیا تحت تأثیر مبارزه نوع‌دوستانه وی برای شأن انسانی، برابری و آزادی بودند. او زندگی فردی هر یک از ما را به شکلی خاص تحت تأثیر خود قرار داد”.

مقام‌های جمهوری اسلامی تاکنون نسبت به مرگ آقای ماندلا واکنشی نشان نداده‌اند

مقاله قبلیچهار خوزستانی با وجود درخواست‌ها برای توقف حکم، اعدام شدند
مقاله بعدیموج تازه بازداشت وب‌نگاران، تنها ٢٤ نفر در استان کرمان بازداشت شده‌اند
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده