کوئنتین تارانتینو از تصویری که از بروس لی در فیلم جدیدش روزی روزگاری در هالیوود ارائه داده دفاع کرد و گفت او شخصیت مغروری داشته است.

«کوئنتین تارانتینو» در واکنش به انتقادهایی که درباره نحوه به تصویرکشیدن شخصیت‌ «بروس لی» در فیلم جدیدش «روزی روزگاری در هالیوود» شده است گفت این نوع شخصیت‌پردازی چندان هم دور از واقعیت نیست و «بروس لی» شخصیت مغرور و متکبری داشته است. 

در صحنه‌ای از فیلم «روزی روزگاری در هالیوود» شخصیت «بروس لی» با بازی «مایک هو» مدعی می‌شود که می‌تواند «محمدعلی کلی» قهرمان بوکس جهان را شکست دهد و پس از آن یک بدلکار به نام «کلیف بوث» با بازی «برد پیت» را به مبارزه می‌طلبد اما از او شکست می‌خورد. 

«تارانتینو» درباره این صحنه توضیح داد: اگر برخی می‌گویند هرگز نشنیده‌اند که «بروس لی» بگوید می‌تواند «محمدعلی کلی» را بزند، باید بگویم من این چیزها را از او شنیده‌ام. نه تنها «بروس لی» این حرف را زده بلکه همسرش «لیندا لی» نیز در کتاب خاطراتش به آن اشاره کرده است.

«شنون لی» دختر «بروس لی» نیز اخیرا در انتقاد از تصویر ارائه‌شده از پدرش در فیلم «تارانتینو» عنوان کرده که پدرش هرگز انسانی از خودراضی و متکبر نبوده است و شاید در هنرهای رزمی که در آن بسیار به خود اطمینان داشت مغرور بود، چرا که با فاصله بسیار زیادی از سایرین جلوتر بود، اما هیچ‌وقت روی صحنه خودنمایی نمی‌کرد. او هرگز صحبت‌های تحقیرآمیزی درباره «محمدعلی کلی» بیان نکرده چرا که زمینی را که «محمدعلی» روی آن قدم می‌زد می‌ستود. 

دختر «بروس لی» معتقد است پدرش همچنان توسط هالیوود سفید به حاشیه رانده می‌شود و همچنون فردی مزاحم با او رفتار می‌شود، درست شبیه تصویری که از او در فیلم «روزی روزگاری در هالیوود» ارائه شده است. 

اما «تارانتینو» درباره مبارزه «بورس لی» و «کلیف بوث» در فیلمش نیز توضیح داد: «کلیف بوث» (برد پیت) یک شخصیت خیالی است، پس می‌تواند «بروس لی» را شکست دهد. او در جریان  جنگ‌ جهانی دوم افراد زیادی را در مبارزه تن به تن کشته است. اگر «بروس لی» با «کیلف بوث» در یک مسابقه هنرهای رزمی مبارزه می‌کرد او را می‌کشت اما اگر این دو در جنگل‌های فیلیپین مبارزه تن به تن داشتند «کلیف بوث» او را می‌کشت. 

«روزی روزگاری در هالیوود» با نقش‌آفرینی «لئوناردو دی‌کاپریو» و «برد پیت» درباره گروه تبهکار «منسون» به سرکردگی «چارلز منسون» است که در اوت ۱۹۶۹ در یک شب چندین نفر را در یک سکونتگاه هالیوودی متعلق به «رومن پولانسکی» کارگردان مطرح لهستانی- فرانسوی سلاخی کردند که یکی از این افراد «شارون تیت» همسر باردار «پولانسکی» بود. «پولانسکی» برای مدتی به اشتباه تصور می‌کرد که احتمالا «بروس لی» قاتل همسرش بوده است.

به گزارش ایسنا به نقل از ورایتی، «آل پاچینو»، «مارگو روبی»، «کرت راسل»، «داکوتا فانینگ»، «تیم راس» و «بروس درن» ترکیب بازیگران مطرح این فیلم را در کنار «دی‌کاپریو» و «برد پیت» تشکیل می‌دهند.

مقاله قبلیعنوان سوم مسابقات شطرنج برق‌آسای دبی به مقصودلو رسید
مقاله بعدیشیرشاه پرفروش‌ترین انیمیشن تاریخ شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.