نرگس محمدی، مدافع حقوق بشر به عنوان شهروند افتخاری شهر دانشگاهی لوون معرفی شد. بر این اساس یک نهاد مدنی شهر لوون با کمک سازمان عفو بین الملل روز ۲۷ و ۲۸ نوامبر از تقی رحمانی، همسر نرگس محمدی دعوت کرد تا به این شهر سفر کند.

 تقی رحمانی در خصوص دلیل این دعوت گفت: “اول تجلیل از نرگس محمدی به عنوان فعال حقوق بشر بود که در سال ۲۰۱۲ به عنوان چهره مورد حمایت سازمان عفو بین الملل قرار گرفت. در نتیجه به درخواست نهادهای مدنی شهر در مراسمی در دانشگاه، نرگس محمدی و دو فعال دیگر حقوق بشر به عنوان شهروند و افتخاری پذیرفته شدند که من در این مراسم درباره فعالیت های نرگس محمدی توضیح دادم. همچنین به سوالات شرکت کنند گان در مورد وضع حقوق بشر و تحولات سیاسی اخیر پاسخ دادم که نشان از آشنایی افراد از اوضاع ایران داشت.”

آقای رحمانی با بیان اینکه “در این مراسم ۶۰ نفر از مقامات و فعالان مدنی شهر و دانشگاهیان شرکت کرده بودند”، به دلیل دیگر اشاره کرد و گفت: ” برای شرکت در یک کنفرانس از سوی گروه حقوق بشری عفو بین الملل در دانشگاه علوم سیاسی بود که از من دعوت شده بود تا سخنرانی کنم.”

او گفت که عنوان بحثش منطقه خاورمیانه، ایران و دموکراسی و جامعه مدنی بوده است که در جمع ۷۰ نفر از دانشجویان علوم سیاسی ایراد شده است. بحثی که با سوالات زیادی نیز همراه شده است.

فرد دیگر شرکت کننده در این کنفرانس، یکی از استادیاران دانشگاه بوده است که تز دکترای خود را رابطه ایران و ترکیه انتخاب کرده بود.

آقای رحمانی در ادامه گفت که همچنین از او خواسته شده بود تا به عنوان مخالفی که از نوجوانی با حکومت مشکل داشته است، از حس و تجربه خود برای کسانی بگوید که در سال آخر متوسطه هستند و می خواهند پلیس شوند.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از  سایت کانون مدافعان حقوق بشر، او در خصوص این بخش از برنامه سفرش گفت: “وقتی از مسول این گروه ۳۰ نفری پرسیدم که چرا من باید برای این افراد سخن بگویم در توضیح گفت که این پلیس های آینده باید بدانند که هر متهمی مجرم نیست. بنابراین ما این افراد را در کلاس اجباری حقوق بشر شرکت می دهیم.”

شهر لوون توسط سه نهاد دولت، بخش خصوصی و جامعه مدنی پی ریزی شده است.

مقاله قبلیاجرای حکم ضد بشری اعدام حداقل ۲ زندانی در زندان مرکزی زاهدان
مقاله بعدی17 سال از فراق سعدي سينماي ايران گذشت
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.