جایزه حقوق بشر وایمار به دلیل “فعالیت‌های دراز مدت و جسورانه نرگس محمدی”، به این فعال مدنی اهدا شد. ‌گفته می‌شود در صورت عدم شرکت محمدی در مراسم، شیرین عبادی به نیابت از او جایزه را دریافت خواهد کرد.

جایزه‌ حقوق بشر شهر وایمار آلمان به نرگس محمدی، رئیس هیئت اجرایی شورای صلح ایران که در حال حاضر در زندان به سر می‌برد، اهدا شد. این جایزه به دلیل “فعالیت‌های درازمدت و دلیرانه‌ی محمدی که برای جان و زندگی‌اش بی‌خطر نبوده” به او تعلق گرفته است.‌

در بیانیه‌ی هیئت داوران این جایزه حقوق بشری آمده است که با اهدای جایزه از تلاش‌های خانم محمدی “در جهت تامین حق آزادی بیان، برابری انسان‌ها و علیه مجازات اعدام” تقدیر می‌شود.

حکم سنگین زندان

نرگس محمدی که سخنگوی “کانون مدافعان حقوق بشر” نیز هست، به دلیل فعالیت‌هایش از جمله علیه مجازات اعدام به ۱۶ سال زندان محکوم شده است.

صدور این حکم، اعتراضات گسترده‌ی مدافعان حقوق بشر و برخی از شخصیت​های مطرح ایرانی از جمله نسرین ستوده و جعفر پناهی را برانگیخت. برندگان زن جایزه‌ی نوبل صلح نیز با صدور اطلاعیه‌ای از صدور این حکم انتقاد کردند و خواهان آزادی فوری خانم محمدی شدند.

نرگس محمدی در اعتراض به حکم “غیرمنصفانه و غیرعادلانه” خود در نامه​ای نوشت که درخواست تجدیدنظر نخواهد کرد: «اینجانب اعلام می‌کنم به‌دلیل صدور احکام غیرمنصفانه و غیرعادلانه، بی‌اعتنایی محض دادگاه به دفاعیات متهم و وکلا، برگزاری دادگاه به شکل غیرعلنی و پشت درهای بسته و به‌دور از قضاوت و آگاهی مردم، عدم حضور هیأت منصفه و از همه مهم‌تر تلاش دادگاه‌ها برای دادن احکام سنگین و اشد مجازات‌ها برای فعالان مدنی به منظور سرکوب جامعه مدنی در دادگاه انقلاب که صلاحیت رسیدگی به جرایم سیاسی را ندارد و غیرقانونی است، درخواست تجدیدنظر نخواهم داد.»

مراسم اعطای جایزه

گفته می‌شود که اگر نرگس محمدی نتواند در مراسم اعطای جایزه شرکت کند، شیرین عبادی، برنده‌ی جایزه‌ی صلح نوبل و وکیل محمدی که در بریتانیا زندگی می‌کند یا همسر خانم محمدی که در فرانسه در تبعید است، برای دریافت جایزه به وایمار سفر خواهند کرد.

شورای شهر وایمار اعلام کرد که نرگس محمدی به دلیل طولانی بودن مدت زندان، از نظر روحی و جسمی بیمار شده است.

به گزارش دویچه وله؛ جایزه‌ حقوق بشر شهر وایمار، مبلغی برابر با ۲۵۰۰ یورو است که هر سال در ۱۰ دسامبر، روز بین‌المللی حقوق بشر، به برنده‌ی آن اهدا می‌شود. محمدی در سال ۲۰۰۹ نیز در آلمان برنده‌ی جایزه بین‌المللی بنیاد الکساندر لانگر شده بود.

مقاله قبلیتصاویر کشف شهاب‌سنگ مرموز 470 میلیون ساله
مقاله بعدی«در جستجوی دوری» تیرماه در سینماهای جهان روی پرده می‌رود
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.