«سوئیت فرانسوی» عنوان کتابی اقتباسی نوشته «آیرین نمیروفسکی» است که «سال دیب» کارگردان فیلم «دوشز» سکان کارگردانی ان را بر عهده گرفته است.

«میشل ویلیامز» در این فیلم نقش یک زن جوان فرانسوی به نام لوسیر آنگلیر را ایفا می کند که در شرایط جنگ جهانی دوم در شهر اشغال شده پاریس زتدگی می کند و دل در گرو یک افسر آلمانی می دهد. سم ريلي، كريستين اسكات توماس، ماتياس شوئن آرتس از ديگر بازيگران اين فيلم هستند. زمان اكران اين فيلم تاكنون اعلام نشده است.

«آیرین نمیروفسکی» این کتاب را در پنج جلد نوشته که دو جلد اول آن زمانی که در زندان آشویتز زندانی بوده به رشته تحریر در آورده است.

دختر او در سال 1998 دست نوشته های مادرش را پیدا کرده و تا سال 2004 سه جلد دیگر را در قالب کتابی منتشر می کند.

«میشل ویلیامز» در فیلم «هفته من با ماریلین» با «دیب» همکاری داشته و برای حضور در این فیلم نامزد دریافت اسکار شد.

مقاله قبلی«هانس زيمر» موسيقي متن فيلم«مرد فولادي 2» مي نويسد
مقاله بعدیوزیر پیشین دفاع سوریه فرار کرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.