نبردها و قیام ها در عراق؛ استراتژی و تاکتیک ها

0
45

دکتر کاوه احمدی علی آبادی

عضو هئیت علمی دانشگاه آبردین با رتبه پروفسوری

عضو جامعه شناسان بدون مرز(ssf)

پیش از هر چیز باید بگویم که تاکنون عشایر عراق در نبرد با نظامیان مسلح مالکی بسیار بیش از انتظارها موفق ظاهر شدند. برای موفقیت و پیشبرد مبارزه تان نیاز به درکی روشن از نحوه گسترش قیام و نبرد در عراق دارید. نخست باید توجه کنید که انقلاب شما فقط از طریق جنگ مسلحانه نمی تواند در عراق گسترش یابد، بلکه همزمان نیاز به “قیام مردمی” در اکثر مناطق در کنار نبردهای مسلحانه در برخی از نقاط عراق دارید. همان گونه که نبردهای مسلحانه خودتان پس از یک سال قیام و اعتراض در میادین استان های سنی نشین شروع شد و گسترش یافت. مبارزه مسلحانه تان در صورتی که با قیام های مردمی و حمایت ساکنان محلی مناطق مختلف عراق همراه نشود، نه تنها توان موفقیت اش بسیار کاهش می یابد، حتی چه بسا با عدم اقبال عمومی مواجه شود و مردم از ترس گسترش جنگ و ناامنی به مناطق زندگی شان با ارتش مالکی بر علیه تان همراه شوند. قیام مردمی هم از این توان برخوردار است که بهتر از جنگ مسلحانه گسترش یابد و هم مانع از ویرانی وسیع شهرها و کشتارهای بی رویه نظامی شود. بعد از این که یک شهر یا استان با قیام مردمی از دست مزدوران مالکی خارج شد، نیروهای مسلح عشایر و سنی حفاظت مردم و مراکز حساس را برعهده می گیرند. در استان هایی که با مقامات و مسئولان شان قبلاً برای قیام هماهنگ کرده باشید حتی نیاز به درگیری های مسلحانه چندانی نیست و خیلی آرام و امنیتی می توانید انتقال قدرت را صورت دهید و مراکز پلیس محلی نیز بسیاری به شما بپیوندند. روش تان برای این کار باید چنین باشد که نخست به کمک پیک ها و رابط هایی با عشایر دیگر استان ها و به خصوص سنی های ناراضی دیگر استان ها ارتباط برقرار می کنید و بعد از این که شبکه های پنهانی را در مناطق مختلف شهرها و استان ها سازماندهی کردید، نقطه آغاز قیام را همزمان و هماهنگ در یک روز و به شکلی ناگهانی و غافلگیرانه شروع می کنید و نیروهای مسلح تان به مراکز امنیتی و نظامی شهر یا استان حمله می کنند. این گونه با کمترین تلفات ناگهان بخش های وسیعی از استان ها و حتی کشور از دست مزدوران مالکی خارج می شود.

پس استراتژی تان “قیام مردمی” و تنها “تکمیل آن به کمک نبرد مسلحانه در مراکز امنیتی و حساس” است. با گسترش قیام نیاز به سلاح های بیشتری دارید و حتی نفرات بیشتر که باید از طریق سوریه کمبودهای تان را جبران کنید. ارتش آزاد سوریه توجه کند که اگر رزمندگانی در سوریه هستند که می خواهند از راه های مرزی به قیام کنندگان عراق بپیوندند، نباید جلوی شان را بگیرند و باید اجازه دهند تا آنان نفرات و تجهیزات شان را به عراق منتقل کنند. این هم به نفع عراق است و هم به نفع سوریه و امیدوارم که آنان که متوجه این قضیه باشند. عشایر و سنی ها عراق نیز باید برای رزمندگانی که از سوریه به ایشان می پیوندند روشن سازند که آنان نمی خواهند عراق به ویرانه ای چون سوریه بدل شود و از این سبب آنان بسیاری از کارهایی را که در آنجا کردند نمی توانند اینجا انجام دهند و می خواهند با کمترین تلفات انتقال قدرت صورت گیرد و رزمندگان باید معطوف به پادگان ها و مراگز نظامی رژیم مالکی شوند و با مردم محلی کاری نداشته باشند و آن برعهده عراقیان خواهد بود و اداره هر شهر و منطقه آزاد شده نیز بدست عراقیان است. برایشان روشن سازید که حق ندارند که “به هیچ وجه و به هیچ عنوان” بمب گذاری ها و ترورهای کور صورت دهند و مردم عادی را بکشند و باید نبرد مسلحانه شان تنها و تنها معطوف به نیروهای مسلح مالکی و نیروهای امنیتی اش باشد. حتی از بمب گذاری در جلوی ساختمان های دولتی که منجر به قتل ارباب رجوع یا عابران پیاده می شود، پرهیز کنند. چون شما برای این قیام کردید که جلوی کشتار بی گناهان و ظلم به مردم را بگیرید، نه این که دستان خودتان به ستم و کشتار آلوده شود. (در صورت چنین انحرافی، هیچ راهنمایی و کمکی دیگر به شما داده نخواهد شد و از شما اعلام برائت می شود). درضمن، باز به شما تأکید می کنم که از ورود و درگیری در مناطق کردنشین و ترکمن نشین به شدت اجتناب کنید و آن را به رزمندگانی نیز که از سوریه می آیند، منتقل سازید که حق ندارند به آن مناطق وارد شوند.