محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران، طی نامه‌ای به ‌بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل به حکم دیوانعالی آمریکا در استفاده از داراییهای مسدود شده ایران در پرداخت غرامت به خانواده قربانیان حوادث تروریستی بیروت و خُبر در دهه ۱۹۸۰ میلادی اعتراض کرد.

آقای ظریف در نامه خود به بان کی مون استفاده از داراییهای ایران توسط دولت آمریکا برای پرداخت به قربانیان تروریسم را “غیرقانونی” خوانده است.

ظریف از دبیرکل سازمان ملل خواسته از دولت آمریکا بخواهد به تعهدات بین المللی اش پایبند باشد و داراییهای مسدود شده ایران را آزاد نماید و در تعاملات مالی و تجاری ایران در خارج از آمریکا دخالت نکند.

دیوان عالی آمریکا هفته قبل حکم داد که دو میلیارد دلار از دارایی‌های مسدود شده ایران به عنوان غرامت به خانواده‌های قربانیان آمریکایی بمبگذاری‌های سال ۱۹۸۳ در مقر تفنگداران دریایی ایالات متحده در بیروت و سایر حملات تروریستی مربوط با جمهوری اسلامی پرداخت شود.

صدور این رای هرچند با اعتراض مقام های تهران روبرو شده، اما موجب بروز اختلاف بین برخی مقام های فعلی و قبلی ایران شده است.

یک مقام وزارت خارجه ایران فاش کرد “سهل انگاری” دولت قبل باعث خرید سهام و سرمایه گذاری در آمریکا شده بود و اکنون این دارایی ایران در خطر مصادره قرار دارد.

در مقابل محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری سابق ایران در اظهارنظری گفت، “حکم دیوان عالی آمریکا نتیجه ضعف دولت روحانی است”.

این اظهارات احمدی نژاد واکنش حسن روحانی را در پی داشت که گفت، به سهل انگاری دولت قبل رسیدگی می شود.

از یازده سپتامبر تا ۲۸ مرداد

ظریف در نامه به بان کی مون، به موارد محل اختلاف ایران و آمریکا اشاره کرد و درباره ادعای دادگاه آمریکایی از نقش ایران در یازده سپتامبر، نوشت: این اتهام پوچ که نه توسط یک سیاستمدار بلکه متاسفانه توسط یک به اصطلاح دادگاه مطرح شده، حتی در تعارض کامل با اظهارات علنی و یافته‌های آشکار یا طبقه بندی شده حاصل از تحقیقات دولت و کنگره آمریکا قرار دارد. ظنز تلخ این موضوع این است که این دادگاه مقصران واقعی را از مسئولیت مبرا کرده و در عوض ایران را که خود قربانی همان گروه تروریستی بوده و مستمرا در صف مقدم مبارزه بین‌المللی با آنها و هم قطاران افراطی تکفیری شان قرار داشته، متهم کرده است.

ظریف همچنین مدعی شد: در واقع این آمریکا است که از مدت‌ها قبل می‌بایست به خاطر سیاست‌های خصمانه همیشگی‌اش علیه مردم ایران غرامت بپردازد.

ظریف درباره “نقش آمریکا در کودتای ۲۸ مرداد” نوشت: یکی از این تخلفات سرنگونی دولت منتخب مردم ایران در سال ۱۳۳۲ توسط ایالات متحده و حمایت و مباشرت فعالانه آمریکا در جنایات دیکتاتوری مخوف پس از آن و از جمله شکنجه‌های انجام شده علیه ایرانیان از سال ۱۳۳۲ تا سال ۱۳۵۷ توسط ساواک (که توسط آمریکا ایجاد شد و توسط آمریکایی‌ها آموزش داده شد) می‌باشد.

به گزارش صدای آمریکا؛ پیش از این مادلین آلبرایت و هیلاری کلینتون وزرای خارجه ایالات متحده از نقش آمریکا در سرنگونی دولت محمد مصدق ابراز تاسف کردند.

مقاله قبلیزنان دستفروشِ پایتخت چگونه روزگار می‌گذرانند
مقاله بعدیدادگاه تجدیدنظر “میشل پلاتینی” برگزار شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.