رضا خندان همسر نسرین ستوده در نامه‌ای در تاریخ ششم مهرماه ۹۷ از زندان اوین خبر از وضعیت وخیم فرهاد میثمی و ادامه اعتصاب غذای او علیرغم حضور در بهداری اوین داده است. براساس این نامه آقای میثمی سه روز پس از انتقالش به بهداری همچنان «از خوردن آب، دارو و تزریق سرم خودداری» می‌کند. همچنین مسوولان زندان اجازه ملاقات او را با فرهاد برای متقاعد کردنش برای خوردن آب و دارو نداده‌اند.

رضا خندان که از ۱۳ شهریور ماه در بازداشت به سر می‌برد در این نامه خطاب به «دوستان و هموطنان عزیز» نوشته است: «عصر روز چهارشنبه چهارم مهر، نمایندگان دادستانی و زندان، با سو استفاده از زندانیان غیرسیاسی علیرغم میل دوست عزیزمان فرهاد میثمی، او را به زور به اتاقی در بهداری زندان اوین منتقل کردند.»

خندان در ادامه با تاکید انتقال آقای میثمی با زور و خشونت به بهداری اوین نوشته است: «او با گرفتن میله‌های تخت در مقابل آنان، که با توسل به زور می‌خواستند او را جابجا کنند؛ مقاومت کرد اما سر انجام به دلیل ضعف جسمانی توانستند او را از اتاق خارج و به بهداری اوین منتقل کنند. این در حالی بود که بقیه زندانیان را در اتاق‌ها و هواخوری بند محبوس کرده بودند.»

رضا خندان در ادامه نوشته فرهاد میثمی پیش از انتقالش به آنها گفته در صورت جابجایی «داروهایش» را هم قطع خواهد کرد. «او پیش از انتقالش گفت که در صورت جابجایی داروهایم را هم قطع خواهم کرد. اکنون سه روز است که در آنجاست و از خوردن آب، دارو و تزریق سرم خودداری کرده است. پس از مستقر کردن او در اتاقی انفرادی برایش آب می‌برند که پس می‌زند. سپس درب اتاق را بسته و تخت و دیگر وسایل را پشت درب گذاشته و به عنوان اعتراض خود را محبوس می‌کند. ماموران مستقر در بهداری مجبور می‌شوند درب را شکسته وارد اتاق شوند. تا کنون مسوولان زندان با مراجعه من به بهداری برای متقاعد کردن او به استفاده از آب و دارو جلوگیری کرده‌اند.»

او افزوده است: «از این که در هفته‌ای اخیر خواستش برای پایان دادن به اعتصاب غذا، آزادی و منع تعقیب قضایی من شده است به شدت دچار عذاب وجدان هستم. می‌توانستم وثیقه‌ای را که ظالمانه صادر کرده‌اند به دادگاه سپرده، موقتاً بیرون بروم اما فرهاد عزیز اکیدا گفته است؛ چنانچه با وثیقه آزادت کنند اعتصابم را نخواهم شکست چرا که خواستم منع تعقیب است نه وثیقه.»

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از کمپین حقوق بشر در ایران؛ او در پایان نامه‌اش درباره وخامت حال آقای میثمی، نسرین ستوده و زندانیان دراویشی که در اعتصاب غذا هستند نوشته است: «برای او، نسرین که شنیده‌ام چند روز پیش به دلیل وخامت حالش چند روز پیش به بهداری اوین منتقلش کرده‌اند و هفده تن از دراویش زندانی که هم اکنون در اعتصاب غذا به سر می‌برند سلامتی آرزو می‌کنم و امیدوارم مقاومت و پایداری‌هایشان در مقابل بی‌عدالتی و زورگویی‌های دستگاههای امنیتی و قضایی درسی باشد برای همه فعالان و مدافعان حقوق بشر.»

مقاله قبلییکی از بزرگترین دایناسورهای جهان شناسایی شد
مقاله بعدیآب‌شدن یخچال‌ها و مشاهده دود از قله دماوند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.