انجمن کارگردانان آمریکا (DGA) اسامی نامزدهای هفتادمین دوره جوایز سالانه خود را اعلام کرد.

«شکل آب» ساخته گیلرمو دل تورو، «لیدی برد» ساخته گرتا گرویگ، «سه بیلبورد بیرون ابینگ، میزوری» ساخته مارتین مک‌دونا، «دانکرک» ساخته کریستوفر نولان و «برو بیرون» ساخته جردن پیلی نامزدهای انجمن کارگردانان آمریکا در بخش سینمایی هستند.

انجمن کارگردانان آمریکا (DGA) پنجشنبه شب نامزدهای اولین کارگردانی فیلم سینمایی خود را نیز معرفی کرد که شامل جرمی جاسپر برای کارگردانی «Patti Cake$» ، ویلیام اولدروید برای کارگردانی «لیدی مکبث»، تیلور شریدان برای «رود باد» و آرون سورکین برای «بازی مالی» بود.

این چهارمین نامزدی جایزه DGA برای نولان است و وی پیش از این برای «سرآغاز»، «ممنتو» و «شوالیه تاریکی» از سوی این انجمن نامزد دریافت جایزه برترین کارگردانی سال بوده است.

در عین حال گرویگ هشتمین زنی است که تاکنون نامزدی جایزه انجمن کارگردانان آمریکا را کسب می‌کند. پیش از وی لینا ورتمولر برای «هفت زیباروی»، راندا هینز برای «بچه‌های یک خدای کوچک‌تر»، باربارا استرایسند برای «شاهزاده تیدس»، جین کمپیون برای «پیانو»، سوفیا کاپولا برای «گمشده در ترجمه»، والری فریس برای «میس سانشاین کوچولو» و کاترین بیگلو برای «قفسه دردها» در سال ۲۰۰۹ برنده و برای «سی دقیقه نیمه شب» نامزد این جایزه شده بودند.

این در حالی است که دل تورو برنده جایزه گلدن گلوب امسال شده و گرویگ نیز در ماه نوامبر در جوایز هیات ملی نقد موفق به کسب جایزه بهترین کارگردان شد.

نکته قابل توجه در معرفی نامزدهای امسال انجمن کارگردانان آمریکا این است که ریدلی اسکات برای «همه پول‌های دنیا» و اسپیلبرگ برای «پست» در این فهرست جایی نیافتند. شان بیکر برای «پروژه فلوریدا»، سوفیا کاپولا برای «فریب‌خورده»، دی ریس برای «مادبوند»، پتی جنکینز برای «زن شگفت‌انگیز» دیگر چهره‌هایی بودند که می‌توانستند در این فهرست حضور داشته باشند.

پیلی به لی دانیلز برای «گرانبها»، استیو مک‌کویین برای «۱۲ سال بردگی» و بری جنکینز برای «مهتاب» ملحق و چهارمین سیاه‌پوستی شد که نامزد دریافت این جایزه شده است.

معمولا برندگان جایزه DGA به عنوان برنده اسکار نیز معرفی می‌شوند و سال پیش دمین شازل برای «لالالند» برنده این جایزه شد و بعد اسکار را هم گرفت.

به گزارش مهر به نقل از ورایتی،  برندگان این جایزه در دو بخش سینمایی و تلویزیونی که یک روز پیش نامزدهایش را معرفی کرده بود، سوم فوریه در مراسمی در هتل بورلی هیلتن در لس آنجلس معرفی می‌شوند.

مقاله قبلیدادگاه عالی آلمان حکم تبرئه متهمان پرونده “پلیس شریعت” را باطل کرد
مقاله بعدیترامپ “برای آخرین بار” تعلیق تحریم‌های جمهوری اسلامی را تمدید کرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.