در حالی که ترامپ علناً آخرین پیشنهاد تهران را رد کرده و مسیر دیپلماسی را عملاً مسدود اعلام کرده، میانجی‌گران – عمدتاً قطر – همچنان در تلاش بی‌ثمر برای رساندن جمهوری اسلامی و آمریکا به توافقی هستند که هشت ماه درگیری را پایان دهد و تنگه هرمز را بازگشایی کند.
نقش میانجی معمولاً پل زدن میان طرف‌هایی است که فاقد رابطه دیپلماتیک یا اعتماد کافی برای مذاکره مستقیم‌اند؛ کشوری مثل قطر با روابط متوازن، می‌تواند کانال ارتباطی و حتی نوعی تضمین برای اجرای توافق باشد.
اما این ابزار جادو نیست: وقتی اراده سیاسی طرف اصلی وجود ندارد یا یکی از طرفین علناً پیشنهاد را رد می‌کند، میانجی‌گری می‌تواند سال‌ها بدون نتیجه ادامه یابد – دقیقاً همان تناقضی که واشنگتن‌پست در پرونده جمهوری اسلامی و آمریکا آشکار کرده است. میانجی نمی‌تواند اراده‌ای را که وجود ندارد خلق کند؛ نقش او تسهیل‌گری است، نه تحمیل راه‌حل، و بحران کنونی نشان می‌دهد این تلاش‌ها فراتر از اعلامیه‌های رسمی، گروگان منافع اقتصادی و امنیتی منطقه شده‌اند.
منبع: واشنگتن‌پست
