روز یکشنبه اول تیر ماه هنگامی که خانواده زندانی سیاسی علی معزی برای ملاقات با او به زندان مرکزی کرج مراجعه کردند و خواستار ملاقات با ایشان شدند پاسخ زندانبانان ولی فقیه به این خانواده این بود که عزیز آنها ممنوع الملاقات می باشد.

وقتی که علت ممنوع ملاقات را از فرد نامبرده جویا شدند به آنها گفته شد که شورای زندان( حسینی رئیس زندان،مروت معاون رئیس زندان، مقیسه اجرای احکام زندانی و رضوانی رئیس اطلاعات زندان) تصمیم به ممنوع ملاقات او را گرفته اند.

فشارها و اذیت و آزار علیه زندانی سیاسی علی معزی از زمانی شدت گرفت که او در حمایت از زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ که دست به اعتصاب غذا زده بوند و در سلول انفرادی بسر می بردند دست به اعتصاب غذا زد اما به دستور بازجویان وزارت اطلاعات او را به سلول انفرادی منتقل کردند و چندین روز تحت فشارها و اذیت و آزارهای آنها قرار داشت.

زندانی سیاسی علی معزی از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ می باشد که در اثر شکنجه های وحشیانه و قرون وسطایی دهه ۶۰ به سرطان مبتلا می باشد . او تا به حال چندین بار به دلیل فعالیتهای آزادیخواهانه اش دستگیر ، شکنجه و زندانی شده است. آخرین بار بعد از اینکه در مراسم گرامیداشت شهدای راه آزادی محسن دگمه چی و علی صارمی شرکت کرده بود و همچنین حضور فرزندانش در شهر اشرف دست گیر و به ۱ سال زندان محکوم شد . علیرغم پایان یافتن محکومیتش او را از زندان اوین به زندان مرکزی کرج منتقل کردند و علیرغم بیماری سرطان از زمان دستگیری تا به حال به دستور بازجویان وزارت اطلاعات از درمان محروم می باشد.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، عدم درمان زندانی سیاسی مبتلا به سرطان،مورد اذیت و آزار قرار دادن او و همچنین ممنوع الملاقات کردن وی را محکوم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر و سایر مراجع بین المللی برای پایان دادن به اعدام و سرکوب خونین مردم ایران خواستار ارجاع پرونده جنایت علیه بشریت رژیم ولی فقیه آخوند علی خامنه ای و سایر آخوندهای همدست وی به شورای امنیت سازمان ملل متحد می باشد.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران
۲ تیر ۹۳ برابر با ۲۳ ژون ۲۰۱۴

گزارش فوق به سازمانهای زیر ارسال گردید
کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد
گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد
سازمان عفو بین الملل

مقاله قبلیفيلم «قاضي» با بازي «آيرن من»
مقاله بعدیمجلس ایران: 2 تا 5 سال حبس برای عمل وازکتومی و توبکتومی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.