روز شنبه ۲۲ آبان ماه طی ملاقاتی که آقای بروجردی با خانواده اش در سالن ملاقات زندان اوین داشت از شدت بیماری و درد قادر به نشستن روی صندلی و یا ایستادن را نداشت و ناچار به ترک سالن ملاقات شد.
گزارش ارسالی حاکی از آن است شدت دردهای مفصلی و استخوانی باعث خم و کج شدن کمر و پاها شده و قدرت راه رفتن را از ایشان سلب نموده و علاوه بر این مشکل تنگی نفس و ناراحتی قلبی ایشان را تشدید کرده است. شدت درد به حدی است که روز و شب با ناله های این زندانی حتی سایر زندانیان بند ویژه روحانیت، هم قادر به استراحت نمی باشند. از طرفی تزریق چند مسکن قوی در بهداری زندان اوین هم اثری در کاهش درد وی نداشته است. پزشک بهداری زندان احتمال می دهد که این دردها ناشی ازدیسک حاد است و ایشان باید به یکی از بیمارستانهای مجهز در بیرون از زندان منتقل و تحت درمان قرار گیرد.
پس از پیگیری های مداوم خانواده و مکاتبات آقای بروجردی، روز سه شنبه ۱۸ آبان رئیس بهداری زندان گفت که مجوز انتقال ایشان را به بیمارستانی در خارج از زندان برای تصویربرداری MRI (ام آر آی)، از دادگاه ویژه روحانیت گرفته اند، اما از آن زمان تا این تاریخ هنوز آقای بروجردی به بیمارستان منتقل نشده است و مسئولین به بهانه های مختلف در انجام این کار تعلل می ورزند. آقای بروجردی در تماس با خانواده خویش در ۲۰ ابان گفته است :
” این اهمال کاری دادگاه ویژه روحانیت و مسئولین زندان قابل قبول نیست، الان مسئولین دادگاه ویژه روحانیت به خوبی از وضعیت اورژانسی من باخبر هستند و وضعیت ما را هم از طریق دوربین مونیتور می کنند و هم از طریق گزارش های دفتر زندان که هر روز ارسال می شود دریافت می کنند، ولی عملا به بهانه های مختلف از انتقال من به بیمارستان خارج از زندان امتناع می ورزند”.
به گزارش فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران؛ یادآوری می شود از روز ۱۵ آبان ماه وضعیت جسمی آقای کاظمینی بروجردی رو به وخامت گذاشته است و دچار دردهای شدید ناشی از یک عارضه استخوانی شده که پیوسته در رنج است و در چند مورد در اثر درد از هوش رفته است، لیکن تاکنون اقدام موثری برای درمان وی انجام نشده است.
