اسکن‌های راداری جدید نشان می‌دهد که هیچ اتاقی مخفی در مقبره توت‌عنخ‌آمون، فرعون مصر، وجود ندارد.

هیچ دیواری در مقبره توت‌عنخ‌آمون خراب نخواهد شد. پس از انجام یک بررسی جامع، میراث فرهنگی مصر اعلام کرده است که مقبره توت‌عنخ‌آمون هیچ اتاق مخفی ندارد.

توت‌عنخ‌آمون یا «توتنخآمِن» یازدهمین فرعون مصر باستان از دودمان هجدهم یا همان پادشاهی نو است. آرامگاه توت‌عنخ‌آمون در تاریخ چهار نوامبر ۱۹۲۲ در دره پادشاهان توسط هاوارد کارتر کم و بیش دست‌نخورده کشف شد. محل دفن این فرعون، به عنوان یکی از مهم‌ترین یافته‌های باستان‌شناسی در سده بیستم میلادی شناخته می‌شود.

به گفته میراث فرهنگی مصر، این سومین و جامع‌ترین اسکن راداری است که در آرامگاه توت‌عنخ‌آمون انجام شده است.

این خبر که اتاقی مخفی در مقبره 3300 ساله توت‌عنخ‌آمون وجود دارد در سال 2015 رسانه‌‌ای شد.

نیکولاس ریوز، مصرشناس دانشگاه آریزونا، اعلام کرده بود که در دیوارهای اتاقی که بدن فرعون در آن قرار دارد، نشانه‌هایی وجود دارد که حاکی از آن است که زمانی در این اتاق یک در وروی وجود داشته است.

اسکن‌های انجام‌شده توسط هیروکاتسو واتانابل، متخصص رادار ژاپنی، در اوایل سال 2016 این فرضیه را تائید کرد. سپس ممدوح الداماتی، وزیر میراث فرهنگی مصر، اعلام کرد: «به احتمال 90 درصد اتاق‌هایی در این مقبره وجود دارد».

بخشی از هیجانات ناشی از این خبر به دلیل بود که چه چیزی می‌تواند در این اتاق مخفی پنهان شده باشد.

یکی از هیجان‌انگیزترین نظریه‌ها این بود که بقایای گمشده ملکه نفرتیتی، مادرخوانده توت‌عنخ‌آمون و یکی از معروف‌ترین ملکه‌های مصر، در این اتاق پنهان شده است.

به گفته ریوز، احتمالا مقبره توت‌عنخ‌آمون در ابتدا برای ملکه «نفرتیتی» ساخته شده بود که در سال 1330 قبل از میلاد مسیح از دنیا رفت.

نِفِرتیتی یا نِفرتی‌تی همسر بزرگ سلطنتی (همسر اصلی) فرعون مصر، «آخناتون» بود. او و همسرش به خاطر یکتاپرستی و تغییر دین در تاریخ فراعنه پرآوازه هستند. نِفِرتیتی همچنین در تاریخ مصر به خاطر گردن کشیده و زیبایش مشهور است.

با این حال وقتی که فرعون جوان در سال 1323 قبل از میلاد مسیح به طور ناگهانی در سن 19 سالگی از دنیا رفت، آرامگاه به او رسید. بدین ترتیب جسد ملکه نفرتیتی در یکی از اتاق‌های فرعی قرار گرفت که بعدها ورودی آن را نیز با گچ مسدود کردند.

اما میراث فرهنگی مصر ابتدا نیاز داشت این فرضیه‌ تائید شود تا دستور تخریب یکی از دیوارهای اتاق تدفین فرعون توت‌عنخ‌آمون، که به شکل باشکوهی تزئین شده است، را بدهد و اتاق مخفی پیدا شود. با این حال میراث فرهنگی تمایل نداشت قبل از اطمینان حاصل کردن از صحت ماجرا دست به کاری بزند.

در سال 2016 این مقبره مجددا اسکن شد اما تیم تحقیقاتی نتوانست نتایج مشابه تیم اول را به دست آورد. درواقع تیم تحقیقاتی دوم موفق نشد شواهدی از وجود اتاق مخفی در این مقبره پیدا کند.

حالا سری سوم اسکن‌های راداری در مقبره توت‌عنخ‌آمون توسط فرانسیسکو پورچلی از دانشگاه پلی‌تکنیک تورین صورت گرفته است.

تیم تحقیقاتی سوم با استفاده از رادارهای زمین نفوذ، تکنولوژی غیرتهاجمی که معمولا برای پیدا کردن شکاف‌ها و ترک‌ها در غارهای زیرزمینی استفاده می‌شود، دیوارهای مقبره توت‌عنخ‌آمون را مورد بررسی قرار داده‌‌اند.

آنها به دنبال شواهدی از وجود فضای خالی در این مقبره، دیوارها را در امتداد محورهای افقی و عمودی اسکن کردند اما چیزی پیدا نکرده‌اند.

به گزارش آنا از ScienceAlert، تیم تحقیقاتی براین باور است که دیوارهای گچی رنگ‌شده که سنگ آهکی را پوشانده، باعث ایجاد اشتباه در اسکن‌های قبلی شده است.

مقاله قبلیبدون آمریکا در برجام، از اتحادیه اروپا چه کاری ساخته است؟
مقاله بعدیچالش‌های قانونی و دیپلماتیک بر سر راه دونالد ترامپ برای بازگشت تحریم‌هاعلیه جمهوری اسلامی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.