آمریکایی در خاورمیانه، جمعی از مقامات فعلی و سابق ایالات متحده به این نتیجه رسیده‌اند که آمریکا باید نسبت به جمهوری اسلامی «واکنش نظامی» نشان دهد.

دوشنبه، 20 دسامبر، تنش‌ها پس از حمله 20 اکتبر به پایگاه نظامی ایالات متحده در «التنف» در جنوب سوریه، که طی آن پنج هواپیمای بدون سرنشین انتحاری مملو از مواد منفجره به این پایگاه حمله کردند، افزایش یافت.

هیچ‌یک از نیروهای آمریکایی در این حمله کشته نشدند، اما چندین ساختمان به شدت آسیب دیدند. سه مقام دفاعی و دو مقام دولت آمریکا به خبرگزاری گفته‌اند که جمهوری اسلامی پشت این حمله بوده است، و آن را از طریق نیروهای نیابتی خود به قصد «کشتن نیروهای آمریکایی» انجام داده است.

العربیه به نقل از ان.بی.سی نوشت، چند ساعت پس از حمله به التنف، فرماندهان ارتش، لوید آستین، وزیر دفاع آمریکا را در جریان «گزینه‌های انتقام‌جویانه» علیه جمهوری اسلامی قرار دادند. این گزینه‌ها عمدتاً «نظامی» بودند، که شامل حملات هوایی به اهدافی در داخل خاک ایران بود.

اما دولت بایدن که نگران بود حمله به خاک ایران باعث بر هم خوردن مذاکرات برای احیای توافق هسته‌ای موسوم به «برجام» شود، در نهایت تصمیم گرفت با «دیپلماسی» پاسخ بدهد، و به جای انجام حمله هوایی یا سایبری، به جمهوری اسلامی «پیام» ارسال کند.

مقاله قبلیبنی گانتز: جمهوری اسلامی در مذاکرات وین در حال «وقت‌کشی» است
مقاله بعدیآمریکا به دنبال گزینه‌های دیگر در صورت شکست مذاکرات وین
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.