حیدر مصلحی وزیر سابق اطلاعات ایران، برخی مفاد موجود در توافقنامه اتمی ایران و گروه ۱+۵ در ژنو را ”تکان دهنده” توصیف کرده و گفته است که تهران با امضای این سند، به طور عملی، غنی سازی اورانیوم را متوقف کرده است.

بر پایه توافقنامه اتمی که ماه گذشته منعقد شد. ایران حق غنی سازی اورانیوم با غلظت بیش از ۵ درصد را ندارد. پیش از این توافقنامه ایران اورانیوم را به نسبت ۲۰ درصد غنی سازی می کرد که این اقدام با اعتراض غرب مواجه بود که تهران را به تلاش برای ساخت جنگ افزارهای اتمی متهم می کرد.

به گزارش العربیه به نقل از رجا نیوز؛  مصلحی در جمع گروهی از طلاب حوزه علمیه ”چیذر” در تهران با انتقاد از عملکرد تیم مذاکره کنند گفته است: ”در توافق‌نامه با کمال تأسف نکاتی وجود دارد که بسیار تکان‌دهنده هستند.”

او البته توضیح نداد که کدام مفاد را ”تکان دهنده” می داند.

مصلحی اضافه کرده است که با امضای این تفاهم‌نامه ”لطمه بزرگی” به جمهوری اسلامی خورده و تهران با دست خود تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی را امضاء کرده است.

وی در بخش دیگری از سخنان خود اظهار داشته است: ”امروز کلاس سانتریفیوژ ایران در سطح بسیار بالایی است که به‌راحتی می‌تواند در هر مقطعی هر میزان اورانیومی را با هر درصدی که تصمیم می‌گیرد، تهیه کند.”

وزیر سابق اطلاعات ایران همچنین مذاکره تلفنی اوباما و روحانی را اقدامی ”اشتباه” دانسته و اضافه کرده است: ”آمریکا دارد ما را مدیریت می‌کند که افکارمان را به کدام سمت ببرد.”

مقاله قبلیبه پيشواز شب يلدا؛ طلیعه پیروزی نور بر ظلمت
مقاله بعدیاحضار وزرای اطلاعات و خارجه جمهوری اسلامی به مجلس در پی دیدار هیئت پارلمانی اروپا با ستوده و پناهی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.