مصطفی دانشجو، وکیل و فعال حقوق دراویش گنابادی محبوس در زندان اوین، پس از گذشت سه هفته از شدت گرفتن بیماری ریوی و عفونت مجاری تنفسی، در جوی کاملا امنیتی در بیمارستان امام خمینی تهران بستری شد.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از مجذوبان نور، ماموران قضایی همراه آقای دانشجو حتی به همسر و دختر خردسال وی اجازه ملاقات با این وکیل دادگستری را ندادند.

آقای دانشجو در حالی در بیمارستان بستری شده است که به گفته پزشکان معالج، علاوه بر گسترش عفونت ریه، به اختلالات کبدی نیز دچار شده است.

تیم معالج آقای دانشجو وخامت حال جسمی این درویش گنابادی را نتیجه وضعیت نامناسب زندان عنوان کرده‌اند. آقای دانشجو به رغم اتهامات سیاسی و عقیدتی در بند ۸ زندان اوین که مختص جرایم عمومی ست نگهداری می‌شود.

مقاله قبلیسازمان ملل، نقض حقوق بشر در ایران را محکوم کرد
مقاله بعدیمصطفی نیلی آزاد شد
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده