مایک نیکولز کارگردان برجسته سینما، تئاتر و تلویزیون درگذشت.

نیکولز که در سال 1967 به‌خاطر کارگردانی فیلم «فارغ‌التحصیل» (Graduate) اسکار کارگردانی گرفته بود، در سن 83 سالگی درگذشت.

این کارگردان امریکایی متولد آلمان همچنین برای فیلم‌های «دختر کارگر» (Working Girl)، «بازمانده روز» (The Remains of the Day) و «چه‌کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟» (Who’s Afraid of Virginia Woolf?) نامزد اسکار شده بود.

نخستین فیلم او «چه‌کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟» در سال 1966 نامزد سیزده جایزه اسکار شد و توانست پنج جایزه را به خودش اختصاص دهد. در این فیلم الیزابت تیلور و ریچارد برتون بازی می‌کردند.

نیکولز یکی از دوازده ستاره‌ای است که توانسته هر چهار جایزه‌ اصلی صنعت سرگرمی امریکا، یعنی امی، گرمی، اسکار و تونی را ببرد.

به‌گزارش آنا، آخرین فیلم او «جنگ چارلی ویلسن» (Charlie Wilson’s War) در سال 2007 بود که در آن تام هنکس و جولیا رابرتز بازی می‌کردند.

مقاله قبلیگرفتاری ویلسن و بیل در اثر نویسنده «آقای ریپلی بااستعداد»
مقاله بعدیکارگردان «دوازده سال بردگی» و فیلم دیگری درباره یک فعال سیاهپوست آمریکایی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.
Facebook X

مقالات مرتبطبیش از نویسنده