فیلیپ سیمور هافمن بازیگر آمریکایی برنده جایزه اسکار به گفته منابع پلیس نیویورک ظاهرا به علت استفاده از مواد مخدر درگذشته است.

به گزارش نیویورک پست به نقل از پلیس؛ سیمور هافمن در حمام آپارتمانش در گرینیچ ویلیج نیویورک در حالیکه سرنگی هنوز در بازویش باقی مانده بود، یافت شده است.

منابع آگاه می‌گویند یکی از دستیاران شخصی هافمن جنازه او را در آپارتمانش در شماره ۳۵ خیابان بتون یافت و در ساعت ۱۱:۳۰ با تلفن اضطراری ۹۱۱ تماس گرفت.

به گفته این منابع اکنون نیروهای پلیس در صحنه حاضرند و در حال تحقیق محلی هستند.

هافمن در سال ۲۰۰۶ به طور علنی پذیرفت هنگام فارغ‌التحصیلی از دانشکده درام دانشگاه نیویورک تقریبا غرق اعتیاد به مواد مخدر شده بود، اما در یک دوره ترک و توانبخشی توانست خود را پاک کند.

 philip-seymour-hoffman-picture-2

او در آن زمان به برنامه «شصت دقیقه» تلویزیون ‌CBS گفت: “همیشه دنبال الکل و مواد مخدر بودم. هر چیزی که به دست می‌رسید….”

به گزارش همشهری؛ بر اساس گزارش‌ها، سال پیش هافمن پس از عود اعتیادش به مواد مخدر برای ده روز در سال ۲۰۱۲ در یک مرکز ترک اعتیاد بستری شده بود. او ابتدا شروع به مصرف قرص‌های نسخه‌ای مخدر کرده و بعد برای یک هفته به استنشاق گرد هروئین پرداخته بود، پیش از آنکه دریابد نیاز به کمک دارد.

www.tvweek.com

مقاله قبلیمهدی کروبی از «حبس» به «حصر خانگی» منتقل شد
مقاله بعدیسی و پنج سال پیش انقلاب کرده اند، اکنون سبد کالا دریافت می کنند!!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.