مرموزترین فضاپیمای دنیا به دنبال چیست؟

0
260

۱۷ اکتبر ۲۰۱۴(۲۵ مهرماه ۹۳) روزی خاص در تاریخ صنعت هوافضای جهان است. روزی که X-37 فضاپیمای بدون سرنشین و فوق سری ایالات متحده در حالی بعد از سومین ماموریت خود که ۶۷۴ روز به درازا کشید، به پایگاه هوایی وندنبرگ بازگشت که نگرانی برخی از کشور ها را در پی داشت که آیا ممکن است این فضاپیما پیش نمونه یک بمب افکن فضایی باشد؟ و آیا ممکن است با توجه به توانایی های این فضاپیما و سابقه جاسوسی ایالات متحده از دیگر کشورها، جاسوسی وارد عرصه جدیدی در تاریخ شود؟ یا این تنها یک نمونه آزمایشی کوچک برای جایگزین شدن  دیسکاوری (شاتل فضایی بازنشسته) آمریکاست؟

به گزارش فرارو، طبق گفته مقامات آمریکایی اولویت های اصلی سومین ماموریت X-37 ورود به جو زمین باز کردن درب های قسمت محموله، باز کردن صفحات خورشیدی، پی بردن به چگونگی قرار گرفتن در مدار زمین و بازگشت آن به پایگاه مادر است.

X-37 در حالی بعد از دو سال به خانه بازگشت که گمانه زنی های مختلفی در مورد ماموریتش است
X-37 در حالی بعد از دو سال به خانه بازگشت که گمانه زنی های مختلفی در مورد ماموریتش است

گمانه زنی های گوناگونی در مورد کاربرد یا کاربرد های X-37  وجود دارد. یکی از نظریه های مطرح شده دلالت بر کابرد جاسوسی این فضاپیما دارد. اوایل امسال ویرایشگر مجله اسپیس فلایت عنوان کرد که X-37  از ایستگاه فضایی چینی تیانگونگ جاسوسی می کند. هر چند نمی توان این موضوع را به علت نزدیکی مدار پروازی X-37 به تیانگونگ رد کرد اما بدون شک این موضوع ماموریت اصلی X-37  نبوده است.

نظریه دیگری X-37  را یک بمب افکن می داند که در کوتاه ترین زمان ممکن قادر به بمباران هر نقطه ای در جهان خواهد بود هر چند که یک کارشناس نظامی ایالات متحده اذعان کرده که X-37 نیاز به چنین توانایی ندارد.

نظریه سوم که احتمال آن نیز بسیار پایین است X-37 را یک فضاپیما می‌داند که مانند داستان های جاسوسی ماهواره های کشور های دیگر را می دزدد و به آشیانه باز می گردد.

نظریه آخر با توجه به محفظه بار X-37  که هم اندازه  محفظه بار یک پیکاپ یا به اندازه ابعاد یک ماهواره جاسوسی کوچک می‌باشد و ارتفاع پروازی X-37، که هم اندازه ارتفاع پروازی ماهواره های جاسوسی است، X-37  را یک فضاپیما می داند که قادر است یک ماهواره جاسوسی را در هر زمان در هر مکانی قرار دهد.

البته در سال ۲۰۱۱ بویینگ اعلام کرد طرحی مبنی بر ساخت یک نمونه از X-37  را دارد که توانایی حمل شش فضانورد را دارا می باشد. این طرح امکان استفاده غیر نظامی از X-37  را افزایش می دهد.

X-37  نمونه توسعه یافته X-40  است. X-40 به عنوان بستر آزمایشی یک فضاپیمای پیشرفته اولین پرواز خود را در تاریخ ۱۱ آگوست ۱۹۹۸ (۲۰ مرداد ۱۳۷۷) در حالی که از یک بالگرد UH-60 بلک هاوک پرتاب شده بود،به صورت سقوط آزاد تجربه کرد.

165538_447

پرتاب X-40 از بلک هاوک
پرتاب X-40 از بلک هاوک

پروژه ساخت X-37  در سال ۱۹۹۹ در ناسا شروع شد ولی در سال ۲۰۰۴ به دارپا(سازمان تحقیقاتی پیشرفته دفاعی ) واگذار شد. این فضا پیمای بدون سرنشین که رکورد کوچک ترین فضاپیمای روبوتیک بدون سرنشین را دارد، در ۷ آپریل ۲۰۰۶ (۱۸ فروردین ۸۵) اولین پرواز سقوط آزاد و در ۱۰ مارچ ۲۰۰۶(۱۹ اسفند ۸۴) اولین گلاید(پرواز بدون استفاده از موتور) خود در آسمان را بعد از رها شدن از فضاپیمای تمام کامپوزیت وایت نایت تجربه کرد.X-37 بعد از گلاید کردن در هنگام فرود کمی از باند پروازی بیرون رفت و آسیب جزئی دید.

X-37 زیر بدنه وایت نایت
X-37 زیر بدنه وایت نایت

در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۶ (۲۶ آبان ۸۵) ایالات متحده اعلام کرد که می خواهد یک گونه از X-37 را برای خود بسازد که OTV X-37B (فضاپیمای آزمایش گر مداری) نام خواهد گرفت. این گونه از X-37  که یک فضاپیمای آزمایش گر مداری است  در ۲۲ آپریل ۲۰۱۰(۲ اردیبهشت ۸۹) اولین پرواز فضایی خود را انجام داد.

 X-37 پیش از اولین پرتابش به فضا در حالی که در داخل محفظه بار اطلس 5 موشک حامل خود به فضا قرار می گیرد.
X-37 پیش از اولین پرتابش به فضا در حالی که در داخل محفظه بار اطلس ۵ موشک حامل خود به فضا قرار می گیرد.

گونه ها:

 X-37A: نخستین نمونه ساخته شده X-37 بود که بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ به منظور بستر آزمایشات پروازی بدون موتور مورد استفاده قرار گرفت.

 X-37B: نمونه بهینه سازی شده X-37A برای نیروی هوایی ایالات متحده است. این مدل از X-37 سه پرواز در مدار زمین در سال های ۲۰۱۰،۲۰۱۱ و۲۰۱۲ انجام داده است.

X-37C: در سال ۲۰۱۱ بویینگ اعلام کرد در حال ساخت گونه ای از X-37 است که توانایی حمل شش فضانورد در درون یک محفظه تحت فشار رادارد و حدود ۱۶۵ تا ۱۸۰ درصد بزرگ تر از X-37B  است.

خصوصیات:

 X-37 در مدل B بدون سرنشین است. طول آن معادل ۸٫۹ متر، ارتفاعش معادل ۲٫۹ متر و فاصله بین دو بالش۴٫۵ متر است. وزن آن در حالت بارگیری شده به ۴۹۹۰ کیلوگرم می‌رسد و از یک پیشرانه Aerojet AR2-3  با سوخت هیدرازین که توانایی تولید ۲۹٫۳ کیلونیوتن نیرو را دارد بهره می گیرد. انرژی برق مورد نیاز X-37 از صفحات خورشیدی گالیم-آرسنید تامین می شود. باتری های مورد استفاده در سیستم برق رسانی X-37 از نوع لیتیم-ین می باشد.ابعاد محفظه بار این فضاپیما ۱٫۲ در ۲٫۱ متر است. سرعت گردش X-37B به دور زمین ۲۸۰۴۴ کیلومتر بر ساعت است.

ماموریت ها:

OTV-1
ماموریت اول یا USA-212
X-37B برای اولین بار در ۲۲ آپریل سال ۲۰۱۰(۲ اردیبهشت ۱۳۸۹) توسط راکت اطلس ۵ از پایگاه هوایی کیپ کاناورال به فضا پرتاب شد و در تاریخ سوم اکتبر ۲۰۱۰ (۱۱ مهر ۱۳۸۹) بعد از ۲۲۴ روز در گردش به دور زمین در پایگاه هوایی وندنبرگ به زمین نشست. در هنگام فرود چرخ X-37 پنچر شد و قسمت زیرین آن آسیب جزئی دید.

X-37 بعد از اولین ماموریتش توسط متخصصین نیروی هوایی بررسی می شود.
X-37 بعد از اولین ماموریتش توسط متخصصین نیروی هوایی بررسی می شود.

OTV-2
ماموریت دوم یا USA-226
دومین پرتاب X-37B  توسط موشک اطلس ۵ در تاریخ ۵ مارچ ۲۰۱۱(۱۴ اسفند ۸۹) از پایگاه هوایی کیپ کاناورال صورت گرفت که بعد از ۴۶۹ روز گردش به دور زمین در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۲(۲۷ خرداد ۹۱) در پایگاه هوایی وندنبرگ به زمین نشست.

X-37 بعد از دومین ماموریتش
X-37 بعد از دومین ماموریتش

OTV-3
ماموریت سوم یا  USA-240
در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۲ (۲۱ آذر ۱۳۹۱) X-37B از پایگاه هوایی کیپ کاناورال توسط موشک اطلس ۵ به فضا پرتاب شد و در تاریخ ۱۷ اکتبر ۲۰۱۴(۲۵ مهر ۱۳۹۳) بعد از ۶۷۵ روز  در پایگاه هوایی وندنبرگ به زمین نشست.

پرتاب OTV-3 توسط اطلس 5
پرتاب OTV-3 توسط اطلس ۵

OTV-4
ایالات متحده قصد دارد در سال ۲۰۱۵ چهارمین پرتاب X-37B  را از پایگاه هوایی کیپ کاناورال انجام دهد.