یک روز پیش از اینکه دو فیلم «مرد پرنده‌ای» و «پسربچگی» در مراسم اسکار در رقابت بهترین فیلم سال جلوی هم قرار بگیرند، برای دریافت جایزه ایندپندنت اسپیریت رقابت کردند که «مرد پرنده‌ای» پیروز شد.

 فیلم هجو الخاندرو گنزالس ایناریتو درباره صنعت نمایش آمریکا، در جوایز ایندپندنت اسپیریت موفق به کسب جوایز بهترین فیلم، بهترین بازیگر مرد نقش اول برای مایکل کیتون و همچنین بهترین فیلمبرداری شد.

مراسم اهدای این جوایز، که از فیلم‌هایی تجلیل می‌کند که با بودجه کم ساخته شده‌اند، روز شنبه در یک چادر غول‌آسا در ساحل سانتا مونیکا برگزار شد. سه برد فیلم «مرد پرنده‌ای» قبل از مراسم اسکار روز یکشنبه به شهرت و نیرویش کمک می‌کند. ایناریتو گفت از بردن این جایزه احساس غرور می‌کند و از کیتون و دیگر بازیگران فیلمش از جمله ادوارد نورتون و اما استون تجلیل کرد.

فیلم «پسربچگی» هم که با استفاده از بازیگران ثابت، طی مدت زمان 12 سال فیلمبرداری شده است، جایزه بهترین کارگردان را برای ریچارد لینکلتر به ارمغان آورد و پاتریشیا آرکت هم برای نقش‌آفرینی در آن برنده جایزه بهترین بازیگر زن نقش مکمل شد. آرکت، که از شانس‌های اصلی دریافت جایزه اسکار نیز هست، درباره طول عمر بلندمدت فیلم صحبت کرد و گفت: طی این مدت، مردم پدر و مادرشان را دفن کردند، ازدواج کردند، طلاق گرفتند و بچه‌دار شدند، این یک تعهد زمانی بسیار بزرگ بود.

دو شانس اصلی دیگر برنده شدن جایزه اسکار نیز از ایندپندنت اسپیریت جایزه دریافت کردند. جولین مور برای نقش‌آفرینی در فیلم «هنوز آلیس»، که در آن زنی که بسیار زود به بیماری آلزایمز دچار شده را به تصویر می‌کشد، برنده جایزه بهترین بازیگر زن نقش اول شد. او گفت: می‌خواستیم فیلمی بسازیم که درباره زندگی کردن با یک موقعیت خاص بود، نه درباره مردن به خاطر آن.

مور که برای ایفای نقش خود تحقیقات بسیاری را انجام داده بود، همچنین درباره طبیعت بودجه پایین فیلم صحبت و اضافه کرد: ما فیلم را در 23 روز با بودجه 4 میلیون دلاری ساختیم. من بعضی از لباس‌ها و غذایم را خودم آوردم.

جی‌کی سیمونز هم برای ایفای نقشش در فیلم «ضربه» به عنوان معلم موسیقی مستبد برنده جایزه بهترین بازیگر مرد نقش مکمل شد. این نقش که به گفته خودش بسیار به او می‌خورد، تا همین الان توانسته جوایز بسیاری را برای سیمونز به ارمغان بیاورد. او در پشت صحنه مراسم گفت: مجموعه خجالت‌آور بزرگی از آن‌ها هستند که الان روی یخچال کوچک درون دستشویی‌مان جمع شدند.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از بی‌بی‌سی،فیلم لهستانی درام جنگ جهانی «آیدا» نیز برنده جایزه بهترین فیلم بین‌المللی شد. پاول پاولیکوسکی کارگردان فیلم درحالیکه جایزه‌اش را دریافت می‌کرد، گفت: ما همه کار کردیم که بتوانیم فیلمی بسازیم که هیچ‌کس تماشا نکند. فیلمی سیاه و سفید که دوربین هم در آن تکان نمی‌خورد. اما مثل اینکه معجزه‌ها واقعا اتفاق می‌افتند.

http://goo.gl/FsSQ07

مقاله قبلیسزار فرانسه برندگانش را شناخت
مقاله بعدیزندانیان سیاسی زندانی مرکزی زاهدان ،اعدام زندانیان سیاسی در زندان ارومیه رامحکوم می کنند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.