داستین هافمن یکی از چهره‌های نامدار سینمای آمریکاست که با فیلم‌های مهمی در تاریخ سینما جای گرفته است.

 داستین هافمن که اولین کارش را سال ۱۹۶۷ انجام داد و در پنج دهه پس از آن به عنوان یک اسطوره هالیوود مطرح بود، بیشتر  به خاطر ایفای نقش‌های ناقهرمان و شخصیت‌های آسیب‌پذیر در دنیای سینما شناخته می‌شود.

برخی از موارد هست که حتی طرفداران وی کمتر درباره آن شناخت دارند از جمله این که:

۱. هافمن ابتدا برای پزشکی درس خواند اما پس از مدتی تحصیل را رها کرد و به شغل‌های مختلفی مثل دستیاری روانپزشکی، پیشخدمتی، ظرف‌شوری، تایپیستی و روزنامه‌فروشی پرداخت تا اینکه به هنرستان موسیقی و هنر لس‌آنجلس آمریکا راه یافت. در دهه ۱۹۶۰ او به عشق بازیگری از لس‌انجلس به نیویورک رفت و اولین هم‌اتاقی‌هایش بازیگران هنوز ناشناس آن زمان رابرت دووال و جین هکمن بودند. هکمن و هافمن با هم در فیلم «هیات منصفه فراری» محصول سال ۲۰۰۳ بازی کردند اما هافمن هرگز با دووال در فیلمی ظاهر نشد. البته هنوز وقت برای این کار هست.

۲. اولین فیلم هافمن در سال ۱۹۶۷ با عنوان «ببر بیرون می‌آید» بود که در آن او نقشی کوچک ایفا کرد و برای ایفای نقش شخصیتی به نام «هپ» در یک روز کاری، تنها ۲۰۰ دلار دستمزد دریافت کرد.

۳. اسم داستین هافمن برای بازی در بیشترین طیف سنی در رکوردهای گینس وارد شده است. او در فیلم «مرد بزرگ کوچک» در سال ۱۹۷۰ در نقش شخصیتی بازی کرد که از ۱۷ تا ۱۲۱ سالگی‌اش تصویر شد.

۴. هافمن در فیلم‌ ابرقهرمانی هم بازی کرده که ایفای نقش دشمن بتمن در فیلم «بتمن بازمی‌گردد» ‌محصول ۱۹۹۲ بوده است. او اولین انتخاب برای ایفای نقش پنگوئن هم بود، اما کمپانی برادران وارنر ترجیح داد این نقش را به دنی دوویتو بدهد.

۵. هافمن و رابرت دنیرو در فیلم «ملاقات با فاکرها» در نقش پدر عروس و پدر داماد بازی کردند. سر صحنه فیلمبرداری رابرت دنیرو از فرصت استفاده کرد تا یادی از اولین دیدارشان در سال ۱۹۶۹ بکند. هافمن در یک مراسم خیریه در یک رستوران نیویورکی شرکت کرده بود و دنیرو که آن موقع هنوز ناشناخته بود، پیشخدمت میز او بود. دنیرو به یاد می آورد نخستین چیزی که هافمن به او گفت این بود که «ماهی پهن این رستوران چطور است؟»

داستین هافمن نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر به خاطر بازی در «فارغ‌التحصیل»  در سال ۱۹۶۷، نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر به خاطر بازی در «کابوی نیمه شب» در سال ۱۹۶۹، نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر به خاطر بازی در «لنی» در سال ۱۹۷۴، نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر به خاطر بازی در «توتسی» در سال ۱۹۸۲، برنده اسکار بهترین بازیگر مرد به خاطر بازی در «کرامر علیه کرامر» در سال ۱۹۷۹و برنده اسکار بهترین بازیگر مرد به خاطر بازی در «مرد بارانی» در سال ۱۹۸۸است.

وی در مقام کارگردانی نیز اولین فیلم خود با نام کوارتت را در سال ۲۰۱۲ ساخت؛ که توانست به فروش قابل توجه ۵۹ میلیون دلار دست یابد. هافمن سال ۲۰۱۳ به دلیل ابتلا به بیماری سرطان تحت عمل جراحی قرار گرفت و سلامت خود را بازیافت.

به گزارش مهر به نقل از اسوشیتدپرس،داستین هافمن، در کنار رابرت دنیرو، جک نیکلسون و آل پاچینو به عنوان بزرگان بازیگری در سینمای مدرن شناخته می‌شوند.

مقاله قبلیاظهارات وکیل علیرضا تاجیکی درباره جزییات پرونده پس از اعدام او: «او مرتکب قتل نشده بود»
مقاله بعدیکشف دو سیاره با احتمال حیات
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.