بیست سال پیش در روزهای آغازین جولای ۱۹۹۷، فیلم کمدی علمی-تخیلی «مردان سیاه‌پوش» در سینماها اکران شد.

 «مردان سیاهپوش» نمایشی از زندگی مخفی بیگانگان روی کره زمین بود و ویل اسمیت و تامی لی جونز بازیگر دو نقش اصلی آن بودند.

در آن زمان اسمیت در اوج دوران بازیگری خودش از این توانایی برخوردار بود تا مخاطبان را به سالن‌های سینماها بکشاند.

بیست سال بعد، اکنون هالیوود از نوستالژی ساخته شدن این فیلم سخن می‌گوید و این که چگونه بدون استفاده از جلوه‌های ویژه معمول امروز توانستند در عمل این فیلم را با هدایت ریک بیکر که طراح این فیلم بود، بسازند. اما این فیلم علاوه بر جلوه‌های میدانی تا حدودی نیز از طراحی‌ها کامپیوتری بهره برده بود و برخی از این جلوه‌های کامپیوتری جایگزین تلاش‌های فیزیکی بیکر نیز شدند.

امروز تماشای «مردان سیاه‌پوش» به معنای تماشای انتقال توانایی‌های عملی هالیوود به جلوه‌های کامپیوتری است و دریافت این مطلب که چرا بسیاری از فیلمسازان علاقه به بازگشت به گذشته دارند.

2505252

بیکر که یکی از هفت جایزه اسکار این فیلم را دریافت کرد طراحی این فیلم را خیلی سخت خوانده، اما گفته است به معنی یک کابوس شبانه نبود. در نهایت دو ادامه بر این فیلم ساخته شد.

«مردان سیاه‌پوش» به کارگردانی بری ساننفلد ساخته شد و در کنار ویل اسمیت و تامی لی جونز، وینسنت دن آفریو، لیندا فیورنتینو، ریپ تورن، تونی شالهوب، سیوبان فالون هوگان، جون گریس، کارل استریکن، ریچارد همیلتون، پاتریک برین، بکی آن بیکر و دیوید کراس از دیگر بازیگران آن بودند.

به گزارش مهر به نقل از آسوشیتدپرس، استیون اسپیلبرگ یکی از سه تهیه کننده این فیلم بود.

مقاله قبلیشصت در صد خاک سوریه در اشغال ایران؛ فرامرز دادرس، کارشناس اطلاعاتی
مقاله بعدییک نوکیش مسیحی و سه مسیحی اهل باکو به ۱۰ سال حبس در دادگاه انقلاب محکوم شدند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.