مرتضی طلایی، نایب رئیس شورای شهر تهران، در اعتراض به آنچه بی‌توجهی به شورایاری‌ها عنوان کرد، از شورای شهر تهران استعفا کرد.

آقای طلایی، در پایان جلسه روز سه‌شنبه، ۲۴ آذر به خبرنگاران گفت که قرار بود که در آخر هر جلسه علنی شورای شهر شورایاران مناطق مختلف درباره عملکرد خود توضیحاتی بدهند.

نایب رئیس شورای شهر تهران ادامه داد که روز گذشته اداره مصوبات شورای شهر دستور جلسه امروز (سه‌شنبه) را نزد چمران برد اما او سخنرانی دبیر شورایاری منطقه یک را از دستور جلسه خط زد. طلایی گفت: “چمران هیچ دلیلی برای این کار خود عنوان نکرده و من نیز در اعتراض به برخورد نامناسب وی با شورایاران استعفای خود را تقدیم وی کردم.”

شورایاران، اعضای انجمن‌های محله‌ای هستند که به انتخاب ساکنان هر محله از مناطق شهر تهران انتخاب می‌شوند.

مرتضی طلایی، استعفا به منظور شرکت در انتخابات مجلس شورای اسلامی را رد کرد و تاکید کرد که در واقع در اعتراض به رفتار رئیس شورای شهر استعفا کرده است.

استعفای نایب رئیس شورای شهر بر اساس آیین نامه باید در دستور جلسه شورا قرار بگیرد و شورا درباره آن رای گیری کند.

مرتضی طلایی، رئیس پلیس سابق تهران، در دوره سوم و از سال ۸۵ به شورای شهر پیوست. او که از اعضای نزدیک به محمد باقر قالیباف، شهردار تهران در شورای شهر محسوب می‌شود، در انتخابات دوره نهم مجلس شورای اسلامی برای نمایندگی شهر اصفهان شرکت کرد اما انتخاب نشد.

به گزارش صدای آمریکا؛ در صورت پذیرفته شدن استعفای طلایی، افشین حبیب زاده کلی، از اعضای علی البدل به جای او به شورای شهر تهران خواهد رفت.

مقاله قبلیاعتراض ۲۹ سفیر اروپایی به مصوبه اخیر کنگره در مورد سفر بدون ویزا به آمریکا
مقاله بعدیعباس کیارستمی به کوبا می‌رود
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.