بنابه گزارشات رسیده غروب روز سه شنبه حدود ۱۰۰ زندانی در زندان ندامتگاه کرج مراسم گرامیداشت شهید راه آزادی مردم ایران غلامرضا خسروی را برگزار کردند.

غروب روز سه شنبه ۱۳ خرداد ماه حدود ۱۰۰ تن از زندانیان سیاسی و عادی سالن ۷ در نمازخانه زندان ندامتگاه کرج مراسم گرامیداشت شهید راه آزادی مردم ایران غلامرضا خسروی را برگزار کردند. این مراسم با تلاوات آیاتی از قرآن مجید آغاز گردید. سپس زندانیان اقدام به خواندن فاتحه نمودند .

در ادامه برنامه زندانی سیاسی علی معزی که به مدت یک سال همبند شهید راه آزادی مردم ایران غلامرضا خسروی بود با بیان خاطراتی از این شهید به معرفی وی پرداخت و از خصوصیات والای انسانی و از خود گذشتگی وی سخن گفت.

با بیان این خاطرات و تشریح خصوصیات غلامرضا خسروی ، زندانیان شدیدا تحت تاثیرشخصیت والای وی قرار گرفتند.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران ؛ در پایان این مراسم ، کلیه زندانیان به زندانی سیاسی علی معزی مراجعه نمودند و به او تبریک و تسلیت می گفتند.

فعالین حقوق برو دمکراسی در ایران

۱۴ خرداد ۹۳ برابر با ۰۴ جون ۲۰۱۴

مقاله قبلیزندانیان سیاسی زندان مرکزی زاهدان اعدام زندانی سیاسی غلامرضا خسروی را محکوم می کنند
مقاله بعدیذخیره آب ۴۶ سد در ایران به کمتر از ۴۰ درصد رسید
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.