در حالی که بسیاری از متفکران، اندیشمندان و استادان دانشگاه مورد بی مهری قرار می گیرند، مراسم نکوداشت ” مقام علمی و معنوی آیت‌الله سیدمحمد خامنه‌ای ” برگزار شد!

به گزارش خبرنامه ملّی ایرانیان به نقل از کلمه؛ در این مراسم که با حضور سیدمحمد حسینی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در تالار وحدت برگزار شد، سخنرانان به مدح و ستایش برادر خامنه ای پرداختند و از آنچه مقام علمی می خواندند تقدیر کردند.!؟

لازم به ذکر است، طی سالهای اخیر بسیاری از ناشران و صاحبان اثر به خاطر بی توجهی وزارت ارشاد قادر به ادامه فعالیت های فرهنگی و انتشاراتی خود نیستند امّا در این مراسم دو جلد از کتاب سه جلدی اندیشه‌نامه سیدمحمد خامنه‌ای شامل مقالات آیین نکوداشت برادر خامنه ای رونمایی شد.

org-z13697314276e4f13ccdd15fa495f00678e9b6edd957af7f2cf

مقاله قبلیحسن روحانی با 36 درصد اول، حداد عادل زیر یک درصد آخر..
مقاله بعدیسطل زباله نماد صندوق رأی در شهر قم..!
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.