برنامه‌ی نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر، که برنامه‌ی مشترک «فدراسیون بین المللی جامعه‌های حقوق بشر» (FIDH) و «سازمان جهانی مبارزه با شکنجه» (OMCT) است، اطلاعات تازه‌ای دریافت کرده و از شما درخواست می‌کند فوری در باره‌ی موضوع زیر در ایران اقدام کنید.

شرح وضعیت

برنامه‌ی نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر از طریق جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران (عضو فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر) از حبس خودسرانه و آزار قضایی خانمویدا موحدی (مشهور به موحد )، مدافع حقوق زنان و نخستین زنی که در اعتراض به قوانین حجاب اجباری در ایران روسری خود را در انظار عمومی از سر برداشت، مطلع شده است.

بر اساس اطلاعات دریافتی، شعبه‌ی ۱۰۹۱ مجتمع قضایی ارشاد تهران روز ۱۱ اسفند ۱۳۹۷ خانم ویدا موحد را به اتهام «تشویق مردم به فساد یا فحشا» (ماده ۶۳۹ قانون مجازات اسلامی) به یک سال زندان محکوم کرد.

این اتهام ناشی از اعتراض خانم ویدا موحد در دفاع از حقوق زنان با برداشتن حجاب خود در تاریخ ۷ آبان ۱۳۹۷ بود. او در آن زمان دستگیر شد و از آن پس در زندان شهر ری در خارج از تهران در حبس خودسرانه به سر می‌برد.

براساس اطلاعات دریافتی، مدت باقی مانده از زندان خانم موحدی مورد عفو قرار گرفته و او مشمول آزادی مشروط نیز شده است[۱]. با وجود این، در زمان انتشار این فراخوان فوری، او هنوز در زندان به سر می‌برد.

خانم ویدا موحدی نخستین بار در تاریخ ۶ دی ۱۳۹۶ روسری خود را در انظار عمومی از سر برداشت. او در تاریخ ۱ بهمن ۱۳۹۶ دستگیر شد و تا ۷ بهمن در بازداشت به سر برد. در آن زمان او به جریمه نقدی محکوم شد که اطلاعی از میزان آن در دست نیست. براساس ماده‌ی ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی، زنانی که بدون حجاب در انظار عمومی ظاهر شوند به جریمه‌ی نقدی از ۵۰۰۰۰ ریال تا ۵۰۰۰۰۰ ریال محکوم می‌شوند.

برنامه‌ی نظارت یادآوری می‌کند که از دی ۱۳۹۶، ده‌ها زن ایرانی با ایستادن بر بالای جعبه‌های تقسیم برق و برداشتن روسری خود در انظار عمومی در اعتراض علیه حجاب اجباری شرکت کرده‌اند. بیش از 30 تن از این زنان در پی اعتراض‌ها دستگیر شده‌اند و به اتهام‌های مختلف کیفری مورد پیگرد قرار گرفته‌اند. وکلای حقوق بشری که از این زنان دفاع کرده‌اند، مثل خانمنسرین ستوده[۲]، نیز دستگیر و به حکم‌های سنگین زندان محکوم شده‌اند.

روز ۸ مارس ۲۰۱۹ (۱۷ اسفند ۱۳۹۷)، شماری از زنان که روسری‌های خود را برداشته بودند در قطارهای متروی تهران به زنان دیگر گل می‌دادند و درباره حق نداشتن حجاب سخن می‌گفتند. دو تن از این زنان دستگیر شده‌اند: خانم یاسمن آریانی، بازیگر تئاتر، در روز ۲۱ فروردین ۱۳۹۸ و مادر او خانم منیره عربشاهی در روز ۲۲ فروردین دستگیر شدند. خانم عربشاهی در زندان زنان شهر ری در بازداشت است، اما از محل بازداشت دختر او خبری در دست نیست. در مورد اتهام‌های این دو تن نیز اطلاعی در دست نیست.

برنامه‌ی نظارت از عفوی که گویا به خانم ویدا موحد داده شده استقبال می‌کند و بر این اساس از دولتمردان ایران می‌خواهد او را فوری و بدون قید و شرط آزاد کنند و به هر گونه اقدام آزاردهنده‌، از جمله در سطح قضایی، علیه او و کلیه‌ی مدافعان حقوق زنان در ایران پایان دهند.

برنامه‌ی نظارت به علاوه یادآوری می‌کند که خانم ویدا موحد در وهله‌ی نخست اصلاً نباید دستگیر می‌شد، زیرا دستگیری و محکوم کردن او با هدف مجازات وی به خاطر فعالیت‌های به‌حق حقوق بشری انجام می‌شود.

اقدام‌های درخواستی

با نوشتن نامه به دولتمردان ایران از آنها بخواهید: 
 در هر شرايطی، سلامت روحی و جسمانی خانم ویدا موحد و کلیه‌ی مدافعان حقوق بشر در ايران را تضمين کنند؛ 
 او را فوری و بدون قید و شرط آزاد کنند؛ 
 به هرگونه اقدام تهديدآميز و آزاردهنده، ازجمله در سطح قضايی، علیه خانم ویدا موحد و کلیه‌ی مدافعان حقوق بشر دیگر در ايران پايان دهند و انجام بدون مانع فعالیت‌های آنها را تضمین کنند؛ 
 در هر شرایطی اعلاميه‌ی سازمان ملل در باره مدافعان حقوق بشر را که در تاريخ ۹ دسامبر ۱۹۹۸ (۱۸ آذر ۱۳۷۷) در مجمع عمومی سازمان ملل تصويب شده، رعايت کنند، به ویژه ماده‌های ۱، ۶، ۹، ۱۱ و ۱۲ آن را

مقاله قبلیچه کسی در انتخابات استانبول می توانست تقلب کند؟ بقلم دکتر کاوه احمدی علی آبادی
مقاله بعدیبازی تاج و تخت نیامده رکورد زد
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.