مدافع تیم ملی فوتبال ایران با حضور در دیدار برابر هند در مرحله مقدماتی جام جهانی نام خود را به عنوان نخستین مدافع ایران که توانسته به باشگاه صدتایی ها بپیوندد ثبت کرد.

 سیدجلال حسینی با حضور در دیدار برابر هند تعداد بازیهای ملی خود را به عدد صد رساند تا از این حیث یک رکورد را به نام خود ثبت کند.

سیدجلال در تاریخ ۱۸ بهمن‌ماه سال ۱۳۸۵ و در بازی دوستانه تیم ملی ایران برابر بلاروس برای نخستین بار به میدان رفت، دیداری که تیم ملی با هدایت امیر قلعه‌نویی برابر این تیم اروپایی به تساوی ۲ بر ۲ دست یافت. بازی با عراق در رقابتهای غرب آسیا ۲۰۰۷- اردن، که ۲۶ خردادماه سال ۱۳۸۶ در شهر امان برگزار شد، نخستین بازی رسمی سیدجلال با پیراهن تیم ملی کشورمان بود.

این بازیکن پس از علی دایی، مهدی مهدوی‌کیا، علی کریمی و جواد نکونام، به عنوان چهارمین ایرانی به باشگاه «۱۰۰» تایی‌ها فوتبال ملی دنیا رسید و رکورد جالبی را در کارنامه فوتبالی‌اش به ثبت رساند. او نخستین مدافع تاریخ ایران است که چنین رکوردی را به دست می‌آورد و از این نظر افتخاری بزرگی را به نام خود رقم می‌زند.

این مدافع کشورمان که متولد ۱۴ بهمن‌ماه ۱۳۶۰ است، در این سال‌ها در تیم‌های ملوان بندرانزلی، سایپا البرز و سپاهان اصفهان، پرسپولیس تهران، الاهلی قطر و نفت تهران به میدان رفته و در ۹۹ بازی گذشته تیم ملی، ۷ گل هم به ثمر رسانده است.

به گزارش مهر؛ البته پیش از این اعلام شده بود سیدجلال حسینی در دیدار با ژاپن به ۱۰۰ بازی ملی رسیده است اما سایت‌های معتبر بین‌المللی تاریخ و آمار جهان تعداد مسابقات این مدافع را ۹۹ بازی اعلام و نامش را در کنار کارلوس براوو (شیلی)، هنری کامارا (سنگال)، کریستوفر کاتونگو (زیمباوه)، دمیتری کروگلوف (استونی)، صالح النیما (عربستان)، مریشو ان‌گاسا (تانزانیا)، روبینیو (برزیل)، اوسوالدو سانچز (مکزیک) و دنیسل تئوبالد (ترینیداد)  که همین تعداد بازی ملی را دارند، قرار داده‌اند

مقاله قبلییوهان کرایف ستاره پیشین تیم ملی فوتبال هلند و بارسلونا در گذشت
مقاله بعدیانتقاد علم‌الهدی از پیام نوروزی حسن روحانی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.