محسن کاظمینی٬ فرمانده سپاه تهران با اعلام نحوه کشته شدن حسین همدانی در سوریه به «اسلاامگرایان داعش» هشدار داد در روزهای آینده منتظر اقدام «تلافی‌جویانه» سپاه باشند.

 کاظمینی گفته «همدانی در طول مسیر در حالی که فاصله یک منطقه تا منطقه دیگر را طی می‌کرده، کشته شد.»

به گفته وی «همدانی به همراه راننده خود در نزدیکی‌های حلب مشغول رصد کردن منطقه بوده‌اند که به کمین نیروهای دشمن برمی‌خورد» و در این حمله وی کشته و راننده‌اش زخمی می‌شود.

حسین همدانی برجسته‌‌ترین فرمانده میدانی سپاه در سوریه٬ هفته گذشته کشته و شورای عالی امنیت ملی ایران هم مانع اعلام عزای عمومی در پی مرگ این فرمانده سپاه شد.

به گزارش دیگربان؛ سپاه پاسداران بیش از چهار سال است که در درگیری‌های نظامی در سوریه حضور دارد و تاکنون ده‌ها تن از اعضای خود در این درگیری‌ها را از دست داده است.

مقاله قبلیاستحاله جمهوری اسلامی و ارتباط آن با جنگ نرم!
مقاله بعدیوقتی هیتلر قلابی خشونت آلمانی‌ها را هویدا می‌کند
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده