محسن هاشمی گفت: طرح بحث عدم اعتقادم به ولایت فقیه یک بحث کهنه است که هنوز هم مطرح می‌کنند.

به گزارش خبرنامه ملّی ایرانیان از انتخاب؛ محسن هاشمی در مراسم ختم خواهرزاده آیت‌الله هاشمی در پاسخ به سوالی مبنی به اینکه شما متهم به عدم اعتقاد به ولایت فقیه هستید و گفته می شود به همین دلیل از انتخابات شورای شهر رد صلاحیت شده‌اید گفت: بحث عدم اعتقاد من به ولایت فقیه یک بحث کهنه است که من بعدا درباره‌ی آن صحبت می‌کنم.

وی همچنین گفت: درباره ردصلاحیتم در انتخابات از شوراها، تقاضای تجدیدنظر داده‌ام و منتظرم تا 12 خرداد نتیجه‌ تجدیدنظر را دریافت کنم.

مقاله قبلیموافقت اوساسونا با حضور شجاعی در اردوی تیم ملی قبل از بازی با رئال..
مقاله بعدیپایان خسته کننده ترین مناظره ی انتخاباتی ـ متن کامل این مناظره؛ روحانی: توهین آمیز است؛ رضایی: آمده ایم اینجا تست بزنیم؟ عارف: به احترام مردم می نشینم ولی به هیچکدام از تست‌ها جواب نمیدهم
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده