به گزارش خبرنامه ملّی ایرانیان؛ دادستان کل کشور در پاسخ به سئوال خبرنگاران مبنی بر جرم نبودن عضویت در فیس بوک طبق نظر معاون آمار، اطلاعات و فناوری قوه قضائیه و اختلاف نظر پلیس فتا با دستگاه قضا اظهار کرد اختلاف نظری بین نیروی انتظامی و دستگاه قضائی وجود ندارد و معاون آمار قوه قضاییه نیز اعلام کرده بود که اگر شبکه اجتماعی فیس بوک موجب ترویج فساد و فحشا، خلاف عفت عمومی و ضد امنیت عمومی نشود، اشکالی ندارد.

اژه ای افزود: «در حالی که موارد مجرمانه بسیاری از جمله ترویج فساد و فحشا، آموزش های ناصحیح، خلاف عفت عمومی و غیره توسط کارگروهی مربوط به این مساله از این شبکه اجتماعی مشاهده شده است.»

وی گفت: «به همین دلیل مخالف این شبکه اجتماعی هستیم و اگر هریک از این شبکه های اجتماعی حاضر به حذف اقدامات مجرمانه شوند، عضویت در آن اشکالی نخواهد داشت.»

مقاله قبلیصعود ورزشکار معلول از برج‌میلاد با یک دست
مقاله بعدیتاثیر مرگ پل واکر بر ساخت “سریع و خشن 7”
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده