نمایندگان حزب “سبزها” و “چپ‌ها” به طرح ممنوعیت استفاده از برقع و نقاب رای منفی دادند و آن را “چاپلوسی دولت در برابر عوامفریبان” راستگرا دانستند. بر اساس مصوبه، امکان سلب “حق رای” افراد برقع‌پوش منتفی نیست.

مجلس آلمان (بوندس‌تاگ) شامگاه پنجشنبه (۲۷ آوریل) لایحه‌ای را به تصویب رساند که بر اساس آن کارمندان دولت، نظامیان و قاضیان دادگستری آلمان از پوشاندن کامل چهره‌ی خود ممنوع شدند. این طرح با آرای احزاب ائتلافی دولت (حزب سوسیال دمکرات و اتحادیه‌ی دمکرات مسیحی و سوسیال مسیحی) به تصویب رسید. نمایندگان حزب “سبزها” و “چپ‌ها” که در اپوزیسیون هستند، به طرح ممنوعیت برقع و نقاب رای منفی دادند.

موارد استثنایی نادر

بر پایه‌ی طرح یادشده، همچنین چهره‌ی کارمندان دولت “در رابطه با وظایف اداری” آنان باید قابل شناسایی باشد. ساکنان آلمان نیز موظفند در صورت لزوم (مثلا هنگام رای‌گیری) پوشش خود را کنار بزنند تا هویتشان در مقایسه‌ی چهره با عکس برگه‌ی شناسایی آنان ممکن شود. تعیین هویت افراد از این طریق،  به‌ویژه هنگام صدور اجازه‌ی اقامت برای آنان ضروری است.

علاوه بر موارد یادشده، اعضای کمیته‌های برگزاری انتخابات و هیئت‌های اجرایی این نهادهای مدنی، نیز موظف به رعایت مفاد قانون ممنوعیت برقع و‌ نقاب هستند. طبق “قانون انتخابات آلمان” می‌توان حتی “حق رای” را از افرادی که حاضر به نشان دادن چهره‌ی خود نیستند، سلب کرد. تنها مواردی که برای افراد خطرات “جانی، شغلی و سلامتی” در بر دارد یا سبب “سرایت بیماری” می‌شود، از حوزه‌ی اجرایی این قانون خارج شده است.

رد ممنوعیت کلی استفاده از برقع

توماس د مزیر، وزیر کشور آلمان، در جلسه‌ی رای‌گیری بوندس‌تاگ با اشاره به اهمیت تقویت روند همپیوندی افراد با جامعه‌ی آلمان از طریق تصویب قانون گفت که “ما باید مرزها و ارزش‌های خود را در رابطه با فرهنگ‌های دیگر مشخص کنیم و نشان دهیم” تا مهاجران بتوانند خود را با موازین آلمان هماهنگ کنند. او طرح ممنوعیت برقع و نقاب “در همه‌ی بخش‌های اجتماعی” را رد کرد و گفت این امر در مغایرت با قانون اساسی آلمان قرار دارد.

حزب سوسیال دمکرات آلمان نیز خواست “ممنوعیت پوشش چهره به طور کلی” را که چندی است در اتریش به مرحله‌ی اجرا گذاشته شده، “نادرست” خواند و گفت “عاقلانه همین است که کارمندان دولت با برقع در برابر شهروندان ظاهر نشوند”.

به گزارش دویچه وله؛ نمایندگان احزاب “سبزها” و “چپ‌ها” قانون یادشده را “غیرضروری و عامه‌پسند” ارزیابی و تاکید کردند که در آلمان “نظامی و قاضی و عضو کمیته‌ی رای‌گیری” که از برقع یا نقاب استفاده کند، وجود ندارد. به نظر این احزاب دولت تنها برای اجرای خواست‌های حزب راستگرای “آلترناتیو برای آلمان” این لایحه را به تصویب رسانده است. این احزاب بدین جهت تصویب این لایحه را “چاپلوسی در مقابل عوامفریبان” راستگرا می‌دانند.

مقاله قبلیخسارت میلیاردی ایران در راه جام‌جهانی
مقاله بعدی«ادام سندلر» و «کریس راک» دوباره همبازی می شوند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.