مایکل داگلاس بازیگر هالیوود که مدت زیادی است برای خلع سلاح هسته‌ای در جهان مبارزه می‌کند، درباره پایبند ماندن به ماموریتش صحبت ‌کرد.

مایکل داگلاس بازیگر شناخته شده هالیوود گفته است: بعضی مواقع به نظر می‌رسد که جنبش‌های خوب مانند مد سال می‌آیند و می‌روند و اگر یک سلبریتی باشید، طبیعتا از شما هم تقاضا می‌کنند تا پول و وقتتان را صرف آن‌ها کنید اما چیزی که من متوجه شده‌ام این است که بهترین استفاده از شهرت پایبند ماندن به این جنبش‌ها در طولانی‌مدت است.

وی افزوده است: در بیش از 30 سالی که من در جنبش خلاص کردن دنیایمان از سلاح‌های هسته‌ای بودم این تجربه را به دست آورده‌ام. من سال 1979 و وقتی که فیلم «سندروم چین» را تهیه کردم به این موضوع جذب شدم. مطالعاتی درباره مهمات جنگی وسیع ایالات متحده و شوروی انجام دادم. وقتی که متوجه شدم دهکده واقع در بلاروسی که پدر و مادربزرگم اهل آن بودند تخریب شده، آن هم به خاطر اینکه در جهت مسیر باد چرنوبیل قرار گرفته است، تمام این درس‌ها مستحکم‌تر شدند.

داگلاس که به تازگی از بیماری سرطان مهلک نجات یافته افزوده است: از آن موقع تا به حال من علیه سلاح‌های هسته‌ای صحبت کردم. اخیرا به عنوان عضو هیات انجمن خطرهای هسته‌ای سم نان سناتور سابق و تد ترنر، و از طریق سازمان ملل هم به عنوان پیغام‌آور صلح به فعالیت پرداختم.

او که برای بازی در فیلم «پشت شمعدان ها» ساخته استیون سودربرگ بسیار تحسین شد، می‌گوید: پایان جنگ سرد باعث شد تا مساله خلع سلاح هسته‌ای در لیست اهداف بسیاری از رهبران پایین‌تر برود. این موضوعی بسیار پیچیده است که فکر می‌کنم یکی از دلیل‌هایی است که جلوی چشمان بسیاری از مردم قرار ندارد؛ چون بی‌رحمانه فریاد نمی‌زند، مانند یک کودک قحطی‌زده نیست. با این حال ما به کار خودمان ادامه دادیم و من هم از موقعیت و شهرتم برای جلب توجه بیشتر استفاده کرده‌ام. شهرت می‌تواند دسترسی به رهبران جهانی ایجاد کند.

وی ادامه می دهد: من در رابطه با این موضوع از پدرم کرک داگلاس یاد گرفتم که در دوران جنگ سرد با سازمان اطلاعات ایالات متحده در ارتباط بود. او در سراسر جهان شناخته‌شده بود و هنگام یکی از بازدیدهایش از یوگسلاوی، همین مساله باعث شد تا بتواند دیداری با رییس‌جمهور یوسیپ تیتو داشته باشد. پدرم در هتل‌اش با سفیر جدید بریتانیا که نتوانسته بود برای ارایه مدارک رسمی‌اش با تیتو ملاقات کند سوار یک آسانسور شد. او از سفیر خواست همراه او به این ملاقات برود. این دسترسی‌هایی است که شهرت ایجاد می کند.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، مایکل داگلاس گفته است: در حالی که روابط بین ایالات متحده و روسیه هر روز سردتر می‌شوند، مانده‌ام آیا زنده می‌مانم تا روزی را ببینم که سلاح‌های هسته‌ای نابود می‌شوند یا خیر. فکر می‌کنم که دیگر چه چیزی لازم است تا توجه بیشتری به این موضوع جلب شود. پدر من 97 سالش است و هنوز هم به اهدافش پایبند است، بنابراین من هم امیدم را از دست نخواهم داد.

مقاله قبلیاین گوشی بدون لبه را کمپانی ژاپنی شارپ فقط به امریکایی‌ها می‌فروشد
مقاله بعدیخسارت ۷۰ درصدی به مناطق زلزله زده، تعداد زخمی‌ها به 300 نفر رسید
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.