محققان شواهدی از وجود مواد شیمیایی سمی در برخی از ماسک‌های صورت پیدا کردند که برای استفاده مردم عادی به فروش می‌رسند.

نتایج آزمایش‌های اولیه، وجود رده‌هایی از انواع ترکیبات را نشان دادند که به‌دلیل مسائل سلامتی و زیست محیطی به‌شدت محدود شده‌اند. این ترکیبات شامل «فرمالدئید» یک ماده شیمیایی شناخته شده است که موجب آبریزش چشم، احساس سوزش در چشم، بینی و گلو، سرفه کردن، خس خس سینه و حالت تهوع می‌شوند.

وجود این مواد شیمیایی در ماسک‌هایی که به‌مدت طولانی استفاده می‌شوند، می‌تواند باعث بروز مشکلات ناخواسته برای سلامتی شود. شواهد به‌دست آمده توسط Ecotextile News که روزنامه دیلی میل آنها را به اشتراک گذاشته است، نشان می‌دهد اگرچه ماسک‌های صورت باید از استانداردهای خاصی برخوردار باشند اما همه ماسک‌ها این استانداردها را ندارند.

اکنون در همه جای دنیا استفاده از ماسک به‌عنوان یک روش بسیار موثر در پیشگیری از انتقال ذرات ویروس کرونا، مجاز شده است. اما پوشش‌های صورت که برای استفاده توسط عموم مردم طراحی شده‌ند، تنظیم نشده هستند و از استانداردهای درجه پزشکی PPE برخوردار نیستند.

پروفسور «مایکل براونگارت» مدیر انستیتوی محیطی هامبورگ، آزمایشاتی را روی ماسک‌هایی انجام داد که باعث بروز بثورات پوستی در افراد شده بود. پروفسور «براونگارت»، گفت: آنچه ما از طریق دهان و بینی خود تنفس می‌کنیم در واقع زباله‌های خطرناکی هستند.

مشخص شد که این ماسک‌های استفاده شده حاوی فرمالدئید و سایر مواد شیمیایی هستند. فرمالدئید ماده شیمیایی است که با باز شدن بسته جدید ماسک بوی «تمیزی» می دهند. این محقق همچنین «آنیلین» را که یک ماده سرطان زای شناخته شده است نیز در این ماسک‌ها پیدا کرد.

وی گفت: ما فرمالدئید و حتی آنیلین پیدا کردیم و متوجه شدیم که عطرهای معطر ناشناخته‌ای برای پوشاندن هرگونه بوی نامطبوع شیمیایی از ماسک استفاده می‌شود. در مورد ماسک‌های جراحی آبی رنگ، ما کبالت پیدا کردیم که در رنگ های آبی استفاده می‌شود.  

به گزارش خبرکزاری های داخلی؛ پروفسور براونگارت اظهار داشت: در مجموع، یک محصول شیمیایی در جلوی بینی و دهان خود داریم که هرگز از نظر سمی بودن یا اثرات طولانی مدت بر سلامتی آزمایش نشده است.

مقاله قبلیفرانسه جمهوری اسلامی را به ایفای نقش سازنده در مذاکرات بعدی برجام تشویق کرد
مقاله بعدیموج چهارم کرونا به تهران رسید
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.