لئونارد کوهن شاعر، خواننده و ترانه‌سرای مشهور کانادایی در ۸۲ سالگی درگذشت.

کوهن که به ویژه برای سبک متقاوت خواندن و نیز ترانه‌های عاشقانه‌ غمگین خود شهرت جهانی داشت، دیروز چشم از دنیا بست.

در صفحه رسمی فیس بوک وی اعلام شده است: با اندوه عمیق خبر می دهیم شاعر، ترانه سرا و هنرمند افسانه‌ای، لئونارد کوهن، فوت کرده است.

کوهن در ۳۳ سالگی شروع به آوازخوانی کرد و در دهه ۱۹۶۰ میلادی در شهر مونترال کانادا شروع به کار کرد. او پیش از این به عنوان شاعر و نویسنده شناخته می‌شد.

این چهره مشهور عرصه موسیقی سال ۲۰۱۱ برای مجموعه آثارش و تاثیر آن بر سه نسل در سراسر جهان برنده جایزه پرنس آستوریاس اسپانیا شد. جایزه پرنس آستوریاس که همسنگ جایزه ادبی نوبل در جهان اسپانیایی زبان است در سال ۲۰۱۱ جایزه ادبی خود را به این شاعر و ترانه سرا تقدیم کرد و از لئونارد کوهن به عنوان شاعر و ترانه سرای سرشناسی یاد کرد که به عنوان یکی از نویسندگان تاثیرگذار عصرما برای شعرها و ترانه های الهام بخشش که به زیبایی به بیان دیدگاه ها و دغدعه های اصلی انسان و از عمق آن می گوید، شناخته می شود.

این ترانه سرا نخستین کتاب شعرش را در سال ۱۹۵۶ با عنوان «بگذار با اسطوره ها رقابت کنیم» منتشر کرد که با الهام از اشعار فدریکو گارسیا لورکا شاعر اسپانیایی که همیشه مورد تحسین کوهن بود، سروده شده بود. کوهن نویسنده ۱۳ کتاب است که «جعبه ادویه زمین»، رمان «بازی مطبوع»، مجموعه شعر «گل هایی برای هیتلر»، رمان «گمشدگان زیبا» و مجموعه شعر «پازاریت هایی از بهشت» از جمله آنها هستند. جدیدترین کتاب او با عنوان «اشعار و ترانه ها» در سال ۲۰۱۱ منتشر شده است. 

لئونارد کوهن سال ۲۰۰۵ بعد از آن که متوجه شد مدیر سابقش از صندوق بازنشستگی او پنج میلیون دلار برداشت کرده، مجبور به برگزاری کنسرت‌های جدیدی در سراسر دنیا شد.

در سال ۲۰۰۹ این خواننده در حال اجرا روی صحنه از هوش رفت و در بیمارستانی در اسپانیا بستری شد. دلیل این حادثه را مسمومیت غذایی اعلام کردند. او چندماه بعد، به دلیل آسیب‌دیدگی ستون فقراتش مجبور به فیزیوتراپی شد و تور دور اروپای خود را لغو کرد.

لئونارد  کوهن در مراسم گرمی سال ۲۰۱۰ در لس آنجلس جایزه یک عمر دستاورد هنری را دریافت کرد.

به گزارش مهر به نقل از آسوشیتدپرس، دو سال پیش به مناسبت هشتاد ساله شدن لئونارد کوهن کتابی با عنوان «لئونارد کوهن: همه او را می شناسند» منتشر شد.

مقاله قبلیاسکروچ خسیس برمی‌گردد
مقاله بعدی” تلنگر ” بخش دوم، ضربه هشدار دهنده به دادستان رژیم و نمایندگان مجلس شورا!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.