در طی هفته گذشته بازجویان وزارت اطلاعات  ولی فقیه در یک اقدام سرکوبگرانه و غیر انسانی اقدام به قطع جیره گوشت و صبحانه زنان زندانی سیاسی زندان اوین نمودند.این اقدام غیر انسانی به منظور تحت فشار قرار دادن آنها صورت می گیرد.

اکثر زنان زندانی سیاسی زندان اوین از بیماریهای مختلف جسمی رنج می برند این بیماریها در اثر شکنجه های وحشیانه بازجویان ولی فقیه بوجود آمده اند.

در حال حاضر بیش از ۲۳ زن زندانی سیاسی در بند زنان زندان اوین زندانی می باشند . آنها ازدرمان جدی محروم می باشند  ،کمیت و کیفیت غذای آنها بسیار پایین می باشد، همچنین از داشتن تماس تلفنی با خانواده هایشان محروم می باشند.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، قطع جیره گوشت و صبحانه زنان زندانی سیاسی در زندان اوین را محکوم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر و سایر مراجع بین المللی خواستار دخالت برای پایان دادن به سرکوب زنان زندانی سیاسی در زندانهای مختلف رژیم ولی فقیه آخوند علی خامنه ای است .

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران

۲۸ دیماه برابر با۱۸ ژانویه ۲۰۱۵

مقاله قبلیآنتونی هاپكينز و ماجرای ربودن آقای هاینکن
مقاله بعدیلوک بسون مرد سال فرانسه شد
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.