در مراسم اهدای جوایز جشنواره فیلم تالین که شنبه شب برگزار شد، فیلم نرگس آبیار موفق به کسب جایزه بهترین فیلم از نظر مخاطبان شد.

در حالی که مراسم اختتامیه بیست و سومین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم شب‌های سیاه تالین شنبه شب برگزار شد، فیلم سینمایی «شبی که ماه کامل شد» ساخته نرگس آبیار موفق به کسب جایزه بهترین فیلم جشنواره از طرف تماشاگران شد.

این جایزه ۲ هزار یورویی از جوایز مهم این جشنواره است.

بهمن طاووسی کارگردان ایرانی فیلم «نام های گل ها» محصول بولیوی/قطر/کانادا نیز جایزه ویژه هیات داوران بخش مسابقه فیلم های اول را گرفت.

«کونتورا» فیلمی از یک کارگردان ژاپنی برمبنای فیلمنامه آنشول چوهان برنده جایزه بزرگ جشنواره شد. این فیلم برمبنای رابطه یک پدر تنها و دختر نوجوان او در دوران فشار اقتصادی است.

در این مراسم که شب پیش در پایتخت استونی برگزار شد جایزه بهترین کارگردان به جون روبلز برای «کالل،۱۵» رسید که تصویرگر زندگی یک پسر نوجوان از مانیل است که متوجه می‌شود به بیماری ایدز مبتلا شده است.

جایزه بهترین بازیگر زن به آلینا سربان برای «ملکه کولی » رسید و کلاوان کلرکینگ جایزه بهترین بازیگر مرد را برای «عضله» از بریتانیا برد.

امسال جایزه یک عمر دستاورد هنری به آندری کونچالوفسکی کارگردان روس و نیز ان سادی کارگردانی از استونی اهدا شد.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، در بیست و سومین جشنواره فیلم شب‌های سیاه تالین ۹ فیلم ایرانی کوتاه و بلند در بخش‌های مختلف این رویداد سینمایی حضور داشتند.

مقاله قبلیبرادر آمنه شهبازی: گلوله به گردن‌ خورده اما نوشتند شکستگی جمجمه
مقاله بعدیروایت خانم فرماندار: من دستور تیر دادم!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.