دست اندرکاران جشنواره سینمایی کن پس از اعلام اسامی فیلم‌های بخش مسابقه رسمی جشنواره کن در روز پنج شنبه گذشته، اسامی فیلم‌های بخش هفته منتقدان را اعلام کردند.

9 فیلم بلند سینمایی، 10 فیلم کوتاه و نیمه ‌بلند و دو نمایش ویژه فهرست فیلم‌های دوره هفته منتقدان جشنواره کن را تشکیل می‌دهند.

در این میان دو فیلمساز پیش از این نیز با آثارشان در جشنواره کن حضور داشتند که شامل دیوید رابرت میچل کارگردان با فیلم «ادامه دارد» و شیرا گفن با فیلم «خودساخته» می شود.

امسال پنجاه و سومین دوره هفته منتقدان جشنواره کن از 15 تا 23 مه (25 اردیبهشت تا 2 خرداد) برگزار می‌شود. مدیریت این بخش را شارل تسون برای سومین سال پیاپی بر عهده دارد.

سندیکای منتقدان فیلم فرانسه از سال 1962 به صورت مستقل هفته منتقدان را به عنوان یک بخش رسمی موازی بخش مسابقه رسمی برگزار می کند. برندگان این بخش 22 مه (اول خرداد) معرفی می‌شوند.

هفته منتقدان کن برای معرفی فیلمسازان اول یا دوم بسیار اهمیت دارد و کارگردانانی چون کن لوچ، وونگ کار-وای و جف نیکولز از همینجا به جهان شناسانده شدند.

امسال آندرا آرنولد کارگردان بریتانیایی رییس داوران جایزه بزرگ این بخش است. ریاست داوران جایزه دیسکاوری و جایزه «رویاگرا» را نیز ربکا زلوتوفسکی بر عهده دارد.

به گزارش  مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، شصت و هفتمین دوره جشنواره فیلم کن 14 تا 25 مه (24 اردیبهشت تا 4 خرداد) برگزار می‌شود.

فیلم‌های پنجاه و سومین دوره هفته منتقدان جشنواره کن عبارت است از:

فیلم‌های بلند داستانی

«تیره‌تر از نیمه‌شب»، سباستیانو ریسو از ایتالیا

«مردم خوب»، فرانکو لولی از کلمبیا

«بقراط»، توماس لیلتی از فرانسه

«امید»، بوریس لوژکین از فرانسه

«ادامه دارد»، دیوید رابرت میچل از آمریکا

«عشق ورزیدن»، جین کارنار از فرانسه

«خودساخته»، شیرا گفن از سرزمین های اشغالی اسراییل

«قبیله»، میروسلاو اسلابوش‌پیتسکی از اوکراین

«وقتی حیوانات خواب می‌بینند»، یوناس الکساندر آرنبی از دانمارک

نمایش‌ ویژه

«نفس کشیدن»، ملانی لورن از فرانسه

«معلم کودکستان»، ناداف لاپید از سرزمین های اشغالی اسراییل

فیلم کوتاه و نیمه‌ بلند

«شیرهای جوان کولی»، جوناس کارپینانو

«شب بخیر سیندرلا»، کارلوس کونسیکائو

«جوجه»، اونا گونیاک

«کوچه پشتی»، سسیل دوکروک

«کروکودیل»، گائل دنی

«رودها جایی مرا گذاشتند که می خواستم»، لوری دو لاسال

«برادر کوچک»، رمی سن-میشل

«وحشی»، جراردو هررو

«یک داستان عاشقانه واقعی»، گیتانجالی رائو

«اتاق آبی»، توماس سیوینسک

مقاله قبلیدردنامۀ منوچهر محمدی به وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی، دکتر جواد ظریف
مقاله بعدیبرکناری شماری از مقامات بلند پایه سازمان انرژی اتمی در ایران
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.