چندی است فشار‌ها و تهدیداتی از سوی برخی از گروه‌های بسیجی و افراطیون مذهبی شهر نی ریز از توابع استان فارس، به منظور به تعطیلی کشاندن مجالس فقری در این شهر آغاز شده است.

 اخیرا تلاش‌هایی برای فشار بر دراویش شهر نی ریز برای تعطیلی مجالس فقری شدت گرفته به طوری که عده‌ای از نیروهای بسیجی نسبت به برگزاری مجالس درویشی در این شهر اعتراضاتی کرده‌اند، این اعتراضات پیرو صحبت‌های اخیر امام جمعه این شهر آغاز شده است.

طبق گزارشات رسیده امام جمعه شهر نی ریز به کرّات نسبت به اعتقادات دراویش بدگویی و از گرایش جوانان نسبت به مکتب عرفان و تصوف ابراز نگرانی کرده است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از مجذوبان نور، گفتنی است هم اکنون مجالس درویشی همچنان به روال خود برقرار است و حتی فشارهای اخیر بر انسجام بیشتر دراویش در برگزاری مجالس فقری افزوده است.

مقاله قبلیپیام دکتر ملکی برای پیمان عارفی
مقاله بعدیبرترین عکس‌های میکروسکوپی2013
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.